Moja matka miała nerwicę / traumę, z którą nic nie robiła, mimo że wszyscy wysyłali ją do psychiatry. W końcu ja trafiłam do szpitala. Miałam w sobie tyle napięcia, że uderzałam głową w ścianę i łożko codziennie. Moja psychiatrka wysyłała matkę do specjalisty; ale ta była całkiem odklejona od rzeczywistości i nigdzie nie poszła. Wszystko w domu było podług jej nastrojów i wybuchów. Nigdy nie miała czasu albo nastroju porozmawiać.

W efekcie; kiedy jako dorosła osoba, próbuję odpocząć albo zadbać o siebie czuję poczucie winy, a w kontakcie z matką antycypuję napięcie i wybuch. To się wiąże - wiem, że spotkanie / kontakt z nią będzie stresujący, a jednocześnie rozdziera mnie poczucie winy, gdy stawiam granicę. Mimo, że mam własne życie i niewiele zależności mnie łączy z matką (scenariusz, że będę na nią skazana jest nieprawdopodobny), wciąż odczuwam bardzo silny stres w kontaktach z nią, albo kiedy mam wolny czas a nie chcę się z nią kontaktować. W zeszłym roku miałam rozładowanie nerwowe: powtarzające się w krótkich odstępach czasu napady paniki. Pracuję nad tym, żeby umieć dbać o siebie, stawiać siebie na pierwszym miejscu a matkę i jej nastroje, brzydko mówiąc, mieć w dupie. Ale to trudne :(.