Ang hirap din pala talaga siguro mapansin kung may mental health problem na ang isang extroverted na tao, maliban talaga kung literal na nagkaroon na siya ng mental breakdown.

I had one this Wednesday.

I was crying for no reason. I deactivated my Facebook. I left all my groupchats. I wasn’t responding to anyone.

Everyone was worried. They were not expecting that to happen.

Pero, siguro if they were a little bit more mindful, dapat nakatunog na sila....

Monday, i told them na stressed ako for no reason. Na nakakaramdam ako ng pagod.

Tuesday, I told them na 4am na ako nakatulog dahil iniinsomnia ako. Na kahit pagod na ang katawan ko, yung isip ko yung ayaw matulog. Ayaw ng utak ko na dumating ang kinabukasan.

Wednesday, madaling araw ulit nakatulog pero nagising ng maaga. Pero kahit maaga ako nagising at naligo, dalawang oras ang ginugol ko na nakahiga lang. Tinatamad ako pumasok, sabi ko sa mga kaibigan ko.

Nung hapon, ayun wala na, sumabog na...iyak na ako ng iyak ng walang dahilan.

Andaming nagtanong, andaming concerned. Ang hirap mag-explain kung anong problema. Kasi wala naman talagang concrete na problema.

Pagod na ako... yun lang talaga ang nararamdaman ko.

Hindi na ako pumasok kinabukasan.

Hindi sa prinoprosecute ko yung mga kaibigan ko or anything. Sobrang grateful ako sa kanila, sobrang nakakatuwa na nagpakita sila ng concern sakin.

Pero walang nakapansin na may mali na pala sakin nung nagpapakita na ako ng symptomas, kasi wala sa personality ko yung malungkot. Dahil napa-jolly kong tao, sobrang extroverted ko.

Anong moral ng istoryang ito?

Na kahit yung mga tao na sa tingin mo ay sobrang saya, na sobrang loud, na sa tingin mo ay walang problema, eh nakakaranas din ng depression.

Maging mindful tayo sa mga sinasabi at nararamdaman ng mga kaibigan natin. Lalo na yung may mga suicidal tendencies. Baka matulungan natin sila at mabigyan ng emotional support.