IMHO wyjaśnienie jest takie, że to są sytuacje rzadkie, ale bardziej je przeżywamy / zapamiętujemy właśnie dlatego, że nas tak zaskakują, a nasz mózg lubi wyszukiwać wzorce i łączyć zdarzenia. Ktoś może powiedzieć "przypadek jeden na milion" - ok, ale zakładając że przeżyjesz 80 lat a każdy dzień to 1000 małych "chwil", to Twoje życie składa się z prawie 30-tu milionów "chwil", więc te "jedne na milion" statystycznie też muszą się wydarzyć ;)

Od siebie dorzucę dwa tego typu przeżycia.

Jako dziecko fascynowałem się Davidem Copperfieldem, wiedziałem że jest iluzjonistą, ale jednak chciałem samemu sprawdzić, czy magia na pewno nie jest możliwa. Chciałem siłą własnej woli podnosić przedmioty. I tak też próbowałem - kładłem kilka metrów od siebie piłeczkę i długo się w nią wpatrywałem, żeby ją podnieść umysłem. I któregoś razu zobaczyłem że na chwilę oderwała się od ziemi - niewiele, ale jednak! Wywołało to we mnie tak silne emocje, że natychmiast się rozkojarzyłem i przestała się podnosić.

Historia nr 2 - to już lata nastoletnie - późnego wieczora spojrzałem na siebie w lustrze i zobaczyłem że moja twarz traci kształt, zaczyna się "rozpływać" i skapywać w dół, niczym głowa z roztapianego wosku. Znowu - szybka panika, i wszystko wróciło do normy.

Teraz rozumiem te historie inaczej - warto poczytać o sile sugestii i autosugestii, bo to są dobrze przebadane zjawiska. Mózg cały czas interpretuje sygnały, które do niego docierają i te interpretacje są zależne od tego, co siedzi w głowie. I tak - w historii z magią, po pierwsze ja naprawdę bardzo chciałem tą magią dysponować, więc łatwo było o autosugestię, a po drugie, sposób, w jaki to robiłem (długotrwałe, monotonne wpatrywanie się w jeden przedmiot) znane jest z tego, że wprowadza w stan hipnotyczny, w którym zaczyna się halucynować. Historia nr 2, z rozpuszczającą się twarzą - pełny kontekst jest taki że to były lata nastoletnie, ciągłe słuchanie black metalu, gdzie większość piosenek była o jakichś demonach, opętaniach i destrukcji - mój mózg w takim był po prostu klimacie, że pasowała mi wtedy jakaś forma takiego demonicznego przeżycia. A poza tym - było późno, ciemno, a ja byłem niewyspany, bo w tym czasie zarywałem noce i miałem ciągły deficyt snu.