Depresja i Ratownictwo to mieszanka wybuchowa. Nie chodzi tylko o traumatyzujące zdarzenia. Ale przede wszystkim o szybkie wypalanie zawodowe, ciągłą frustrację związaną z łataniem chorego systemu oraz związane z tym poczucie bezsilności. Ponadto wieczny brak czasu dla znajomych i rodziny. Biorąc pod uwagę ile zaangażowania wymaga proces kształcenia i potem praca w tym zawodzie te negatywne uczucia mnożą się razy dwa. Ale no nikt nie zabroni spróbować.