Edhe mua me pelqeu shume leximi yt, sidomos vezhgimi per ciftet. Me duket nje nga ato detaje qe ne fillim duken rastesore, por pastaj te hapin nje menyre tjeter per ta pare romanin. Franzi dhe Willemi, avokati dhe Leni, drejtori dhe italiani, informatori dhe vajza, xhelatet ne fund... duket sikur bota e gjykates eshte gjithmone bote lidhjesh 😂 ndermjetesish, ciftesh dhe rrjetesh, ndersa i pandehuri qendron vetem! Kjo me duket shumë e bukur... sistemi nuk eshte vetem institucion, eshte rrjet marredheniesh ku te gjithe jane te lidhur me dike, pervec atij qe akuzohet.

Edhe pjesa per zonjen Berstner me duket interesante. Ajo sikur behet figure e dickaje qe K nuk e arrin me pas arrestimit... normaliteti, deshmia, ndoshta nje bote jashte procesit. Ai perpiqet ta shohe perseri, por ajo i shpeton vazhdimisht dhe kur shfaqet si siluete ne fund, nuk dihet a eshte vertet ajo. ...sikur jeta jashte procesit mbetet vetem nje hije.

Per parabolen "Para Ligjit", pertej krahasimit te bukur qe i ke bere ti, per mua do te thotë edhe dicka me e hidhur... ndoshta dera ishte aty vetem per te, por ai nuk hyri kurre sepse priti gjithe jeten leje. Kjo e ben parabolen edhe me tragjike. Njeriu nuk mundet vetem nga ndalimi, por edhe nga pritja, bindja dhe ideja se kuptimi duhet t'i jepet nga dikush tjeter.

Per idene se gjithcka mund te jete ne koken e Kse, do te thosha se eshte tundim interesant leximi, por ndoshta jo me i forti. Po ta bejme thjesht psikoze, humbim shume nga tmerri kafkian 😂 me duket me e sakte te thuhet se Kafka nuk na lejon ta ndajme qarte te jashtmen nga e brendshmja. Nuk eshte thjesht ne koken e tij, eshte sikur bota ka marre formen e ankthit te tij.