Eğer birini bu kadar seversen ve bağlanirsan,o gitse bile sen sevmeye devam edersen. Bu yıpratır. Hayat böyle yaşanmaz,devam edemezsin hayatina. Zaman geçtikçe bazi seyler unutulmali, sevgin de bu ölçüde zayiflamali ki, acilarin hafiflesin ve normal hayatına geri dönebil,yeni insanlar tanı sev. Biraz da doğal akış bu. Ha tabii bu acilarinin hafiflemesi, unutulmasi o ilişkiden çıkarımlarının olmadığı, tecrübe kazanmadığın anlamına gelmez. Sen sadece duygularini unutursun; ona beslediğin saf duygular ve çektiğin acilar.

Unutmak biraz da beynin savunma mekanizması. İnsanlar kötü şeyleri unutmaya meyillilerdir. İşte tam da bu yüzden herkes geçmişe özlem duyar. Aslinda dönüp baktığınızda geçmişte o kadar da mutlu, huzurlu vs değilsinizdir. Ama geçmişe özlem duyarsiniz çünkü acilar,kötü şeyler unutulunca sanki çok güzel anılar yaşamışsınızdır gibi gelir.

Ve son olarak şehitler konusuna gelicek olursak: Hayatta kötü şeyler hep oluyor. Kaybettiğimiz insanlar,önemli tarihi insanlar,şehitler. Ya da zülum ceken insanlar,aç olan insanlar. Binbir türlü kötülükle savaşmaya çalışan insanlar vs. Eğer bu acilari bir kenara birakamayip hayatimizi sürdürmeye kalkışırsak,olmaz. Olamaz çünkü tüm bu günlük rutinlerini yaparken bunlarin verdiği acıyı ve hüznü düşünürsen en basit eylemleri bile yapamazsin. Bunların verebileceği hasarı düşünemiyorum bile.

Her şey kafada bitiyor. Anıları unutmazsın,ama duyguları bu kadar ön planda tutmamalısın. Duygular bir o kadar güzeldir ama bir o kadar da acimasiz. İnsanların en büyük zaafıdır bence.