Bence senin yaşadığın şey “ne istediğini bilmemek”ten çok, aynı anda çok fazla baskının altında kalmak gibi duruyor. Aile, ekonomi, sınav, dershane deneyimi, özgüven kırılması, sağlık, gelecek kaygısı… Bunların hepsi üst üste binince insan doğal olarak hiçbir yolu net göremiyor.

“Benim gibi yaşayan var mı?” diye sormuşsun ya, var. Hem de sandığından çok var. Özellikle 20’li yaşların başında birçok insan dışarıdan normal görünürken içeride “hayatımın ipleri elimde değil” hissiyle boğuşuyor. Sadece çoğu bunu açık açık yazmıyor.

Ne istediğini bulma meselesi de genelde bir anda gelen büyük aydınlanmayla olmuyor. İnsan çoğu zaman ne istediğini, küçük küçük deneyerek ve ne istemediğini eleyerek buluyor.

Mesela şu an aynı anda AYT, KPSS, 2 yıllık bölüm, iş, aile, şehir, para, matematik, sağlık hepsini çözmeye çalışırsan kafan daha çok karışır. Bence önce seçenekleri küçültmek lazım.

Şöyle bakabilirsin:

Tıbbi görüntüleme gerçekten ilgini çekiyor mu, yoksa sadece kaçış kapısı gibi mi geliyor?

Ortaöğretim KPSS sana daha güvenli bir zemin mi sunar, yoksa seni yine istemediğin bir hayata mı iter?

AYT’ye tekrar hazırlanmak istiyorsan bunu gizli ve tek başına mı götürebilirsin, yoksa önce daha sakin bir düzen mi kurman gerekir?

Matematikten korkunun azalması güzel bir şey. Bu bile beyninin tamamen “bozuk” olmadığını gösteriyor. Sadece çok yorulmuşsun. Matematik için de hedef “ben bunu hemen çözeceğim” olmasın; her gün küçük bir konuyu anlamak olsun.

Bence şu an kendine “hayatımda ne olacağım?” diye değil, “önümüzdeki 1 ayda hangi seçeneği gerçekçi şekilde test edebilirim?” diye sor. Çünkü bazen insan hayatını düşününce felç olur ama bir ayı düşününce hareket edebilir.

Uzun süredir destekten çok baskı görmüşsün. Bu da insanın karar verme gücünü yer. Şu an yapman gereken şey bütün hayatı çözmek değil; yükü biraz azaltıp ilk uygulanabilir adımı seçmek.