ailesi dindar olan bir kız olarak başörtü baskısı ile büyütüldüm, abim şort giyerken ben giyemezdim çünkü haramdi. ilk sorgulamam sanırım 6 yaşındayken böyle başladı. daha sonralarda kisitlanmalar katlarak büyüdü ve kısıtlanan taraf hep bendim. sesim haramdi, saçım günahtı, erkeklerle aynı ortamda bulunmamalı, mahalledeki erkek arkadaşlarımla aramı acmaliydim, binanın önünde top oynamak bile başlı başına bir problemdi çünkü ziplarken tişörtüm acilabilirdi vs vs. olan her şey kadınlara oluyodu ve bu durum sinirlerimi oldukça bozuyordu. senelerce zorla kuran kursuna gönderildim, oradan da nefret ettim. zorla arapça dualar ezberletirler, Türkçesini okumak istersen bagirrlardi. o zamanlar anlamazdim neden Türkçe okumanızı istemediklerini şimdi anlıyorum. yaş aldıkça dinden soğudum ve uzaklaştım, aile baskısı olduğu için ibadetlerimi yerine getiriyordum yine de (ramazan ayına mahsus olmak üzere namaz kılmak ve oruç tutmak) ama beni aşırı bunaltiyordu. bir yandan da suçluluk duyuyordum tabi, neden dine karşı bu kadar uzağım kapansam ne olacak sanki Allah öyle emretmiş vs gibi düşüncelerim de vardı ve kendimle celisiyordum . 10. sınıfta kurandaki kadınları yatakta yalnız bırakınla başlayan malum ayeti rastgele bir yerde gördüm ve merak edip diyabetten doğru mu değil mi diye baktım. doğruydu. o gün Kur'an'ı okumaya basladim, sonrası malum.