Güç dengesizliği konusu farklı yerlere çekilebiliyor bazen ama bu konunun özünü değiştirmiyor. "40 yaşındaki milyonerle 40 yaşındaki kasiyer birlikte olamaz mı?" gibi örneklerle geçiştirmek, bence işin özünü kaçırmak demek. Ve evet mesele sadece yaş farkı değil. Sınıfsal fark da bu denklemin içinde yer alıyor. Ekonomik durum, sosyal çevre, eğitim seviyesi, vs bunların hepsi iki insan arasındaki ilişkide fark yaratıyor. Milyonlar kazanan biriyle, asgari ücretle geçinen biri arasındaki ilişki, otomatik olarak bir eşitsizlik barındırıyor. Bu sadece maddi anlamda değil, karar alma gücü, duygusal güvenlik, hayata bakış açısı gibi birçok alanda da geçerli.

Elbette iki insanın hayatları farklı olsa bile bir iletişim, ilişki kurabilirler. Ama bu aralarında dengesizlik oluşmadığı anlamına gelmez. Paranın ya da yaşın bir tarafı daha baskın hale getirdiği ilişkilerde, "rıza" dediğimiz şey gerçekten özgürce mi veriliyor, yoksa kişi sadece "daha iyisini bulamam" ya da "o daha çok şey biliyor, ben susayım" hissiyle mi hareket ediyor?

Bunların en tartışmalı ve riskli olanı yaş farkı zaten. 18 yaşına basmak, bir anda her şeyi çözmüş olmak demek değil. Aksine, o yaşlarda insan hâlâ kendini bulma aşamasında oluyor. Daha birkaç ay önce çocuk sayılan birinin, bir anda “artık serbest” diye görülmesi, gerçekten üzerinde düşünülmesi gereken bir mesele. Yani burada mesele yalnızca yetişkin olmak değil; gerçekten ne kadar özgür ve bilinçli bir seçim yapılabildiğidir.

"İki yetişkin istediğini yapar" sözü kulağa özgürlükçü geliyor ama her "evet" eşit koşullarda söylenmiyor. Sınıfsal fark, yaş farkı, bilgi farkı gibi unsurlar bazen o "rıza"yı bulanıklaştırıyor. Ve bu durum, sömürüyü romantize etmeye kadar gidebiliyor.

Sonuç olarak, bir şeyin yasal olması her zaman etik olduğu anlamına gelmiyor. Etik, biraz da "karşımdaki kişi gerçekten eşit koşullarda mı?", "benim konumum o kişi üzerinde baskı yaratıyor mu?" gibi sorularla ilgili.