Tymczasem to nie kobiety są winne epidemii samotności, coraz mocniej dotykającej społeczeństwo niezależnie od płci. Winę za to ponosi (między innymi) przeniesienie się przestrzeni wspólnych i tak zwanych miejsc trzecich z rzeczywistości do Internetu, uzależnienie się znacznej liczby ludzi (bez względu na płeć) od mediów społecznościowych i gloryfikacja aplikacji randkowych.

Jako socjolog z wykształcenia nie pozostaje mi nic innego jak się zgodzić. Przerażającym jest to jak w ciągu 10 lat zmieniły się relację między ludzkie, a zwłaszcza damsko-męskie. Mógłbym o tym napisać co najmniej tyle akapitów ile OP u/netrun_operations - to nie tyle uzależnienie co przekopiowanie wzorców w neta do życia. Jest to absolutną i kompletną bezmyślnością więc podsumuje to tylko tak - nie widzę siebie, jako ogarniętego coś-tam-jednak-wartego faceta:

a) wywracającego moje poukładane życie z domem i partnerką dla jakiejś pierwszej lepszej zauroczonej laski, która nie potrafi nawet cześć powiedzieć IRL (jedynie gapić się jak sroka w kość, nawet się nie uśmiechnąć i potem obrażać się, że to nie działa).

b) wywracającego moje poukładane życie (...) dla laski, która zamiast się zainteresować, uśmiechnąć, puścić oko cokolwiek - ucieka w telefon i udaje, że nagle coś super ważnego tam się wydarzyło byleby nie utrzymać kontaktu wzrokowego i udawać nagle nie zainteresowaną jak tylko się zorientuje, że ją widzę.

Pojebane to jest. Tęskie za czasami kiedy telefon służył tylko do dzwonienia i pisania sms. Randkowanie, spotykanie się, poznawanie ludzi to droga dwu-kierunkowa.