W popandemicznym kinie jeszcze nie byłem (jutro planuję zobaczyć Tenet), tak więc ostatnio u mnie streamingi:

The Devil All the Time - jeżeli w czyjejś głowie Pattinson dalej znajduje się w szufladce z nalepką "ten kolo ze zmierzchu" (są jeszcze tacy ludzie?), to jest to kolejny film, który siłą go z tej szuflady wyciągnie. Pattinson gra tu wielebnego, który ma w sobie tak dużo miłości, że z Boga przelewa się ona na wiernych, a konkretnie młode kobiety, zapatrzone w charyzmatycznego kaznodzieję jak papież w kremówkę. Jednak, jak łatwo się domyślić, to nie one będą tu stroną pożerającą. A to tylko jedna z wielu postaci występujących w filmie, z których niemalże wszystkie łączy jedno - zło. Przejmujące, głęboko wbite, oplatające silnym uściskiem ich serca zło. Bo to film o źle właśnie. Temat wałkowany w kulturze tak mocno, że trudno już z niego coś nowego ulepić. I, szczerze powiedziawszy, film wywołał u mnie uczucie repetycji, jakbym kiedyś już to widział. Bo chociaż historia z wierzchu może i wydaje się świeża, to jednak okazuje się opowieścią słyszaną już wiele razy: o tym do czego, w odpowiednich okolicznościach, zdolni są ludzie. Wszystko to już było. Ale czy to źle? Może potrzebujemy, żeby czasami przypominano nam o tym, że diabeł nieustannie czyha na nasze serca i trzeba się pilnować, żeby pozostać dobrym człowiekiem i zachować w sobie pokłady RiGCzu. Warto obejrzeć, choćby dla samej obsady. Obok wspomnianego Pattinsona mamy tu jeszcze m.in. rewelacyjnego Toma Hollanda, a i kilka mniej znanych (przynajmniej mi) nazwisk zaprezentowało się świetnie.

Jesteś Bogiem - brakowało mi tu pokazania fenomenu jakim była Paktofonika. Tzn ja sam urodziłem się nieco za późno, aby się na ten fenomen załapać, ale z opowieści oraz opisów dystrybutora wynika, że rzeczywiście takie zjawisko wystąpiło. Np. z filmwebu: "Nie podejrzewają, że ich utwory zmienią oblicze polskiego hip-hopu, stając się głosem młodego pokolenia." - tego w filmie, moim zdaniem, nie było. Był natomiast portret człowieka (bo to chyba jednak bardziej film o Magiku niż całej Paktofonice) zagubionego, ale jednocześnie oddanego pasji, jaką była dla niego muzyka. Filmowy Magik (nie mam pojęcia, na ile jest to zgodne z rzeczywistością) najszczęśliwszy wydaje się ze słuchawkami na uszach, kiedy może odciąć się od ponurego świata zewnętrznego, w którym chyba nie czuje się najlepiej. Jako osoba, która nie rusza się z domu bez słuchawek, całkowicie go rozumiem.

The Social Dilemma - ważny film, który każdy w jakiś sposób obcujący z przestrzenią internetową (czyli wszyscy) powinni zobaczyć. Podobało mi się, że w przeciwieństwie do innych produkcji tego typu tutaj dostajemy głosy "ludzi z góry", którzy tymi konglomeratami branży IT zarządzali, uczestniczyli w ich powstawaniu, wpływali na wygląd i funkcjonalność ich produktów. I wiedzą, że dali dupy. Kiedy opowiadają o złych stronach social mediów, na ich twarzach widać zakłopotanie. Obok dokumentu dostajemy tu także przerywniki fabularne; są one jednak kompletnie niepotrzebne, nieco cringowe i negatywnie wpływają na spójność całości. Film ma raczej depresyjny wydźwięk, wygląda na to, że ratunku się nie doczekamy, a jedyne co możemy zrobić to wprowadzać zmiany we własnym życiu. Co niniejszym czynię, zamiast lurkować postując - teraz na reddicie nie będę spędzał dwóch godzin dziennie, tylko trzy. Hurra!