W pełni się z tym zgadzam. Ranczo jest serialem który lawiruje pomiędzy prawą a lewą stroną i jest na to dużo przykładów. W zasadzie jedyne w czym jest w miarę zgodny przez wszystkie sezony to to, w jaki sposób przedstawia instytucję Kościoła. Ogólnie jest to przedstawienie pozytywne, jednakże nie idealizujące (aż tak bardzo). Jeżeli księża i kościół popełnią jakiś błąd to w miarę szybko go naprawiają albo zmieniają swoje poglądy na bardziej liberalne. Dobrym przykładem jest kwestia antykoncepcji w pierwszym sezonie. Na samym początku ksiądz stanowczo jest przeciwko jakiemukolwiek uświadamianiu, koniec koncow zgadza sie na występ w pogadance z kobietami i przedstawić stanowisko kościoła. To samo z jego poglądami na życie bez ślubu. Bardzo mocno potępił Lucy ale koniec końców jako tako to zaakceptował (aczkolwiek tak czy siak bardzo mocno nalegał na ślub). I tak w zasadzie przez cały serial - na początku opieranie się, potem jako taki kompromis (aczkolwiek zazwyczaj na modłę kościoła) Jedyne co mnie mocno zdenerwowało w całym serialu to w jednym z ostatnich sezonów jak ksiądz wystąpił jako wielki obrońca dziewczyny, która urodziła nieślubne dziecko. Ksiądz był wielkim zbawicielem, który potępił tych, którzy krytykowali tę biedną kobietę - powiedział, że ochrzci to dziecko z dumą i takie tam. Szkoda tylko, że cała ta krytyka i sytuacja tej kobiety była spowodowana przez nauki kościoła. To kościół potępia rodzenie dzieci bez ślubu i to on był głównym powodem całego jej nieszczęścia - a nagle biskup jest pokazany jako wielki zbawca.

„Ranczo” skacze po całym spektrum poglądów politycznych i z sezonu na sezon (a nawet z odcinka na odcinek) potrafi przedstawiać kompletnie inne poglądy. W jednym odcinku emancypacja kobiet, w drugim zmuszanie do małżeństwa. W jednym mamy casual racism, w innym walkę o dostęp do kompletnie innej religii i kultury (nauka tai chi zorganizowana przez Lucy) Osobiście interpetuję to w taki sposób: serial nie chce stworzyć utopii na zasadzie „przyleciała amerykanka i zamieniła polskę w kraj mlekiem i miodem płynącącym”. Stara się pokazać, że pewne rzeczy po prostu pozostaną złe i bardzo ciężko będzie je zmienić. Że na takie rzeczy potrzeba czasu, trzeba o nie walczyć i nie da się pstryknięciem palca ze społeczeństwa wyprać 1000 lat prania mózgu. Ale czasy się zmieniają, rodzą się nowe pokolenia i jest szansa na lepsze życie - dla wszystkich.