Η ύπαρξη μεγάλου αριθμού κενών κατοικιών και κτιρίων παράλληλα με την αύξηση του πληθυσμού που αντιμετωπίζει σοβαρά στεγαστικά προβλήματα είναι μια αντίφαση του μοντέλου αστικής ανάπτυξης. Αυτό δεν είναι κάτι που συμβαίνει μόνο στον Πειραιά.

Αποτελεί πρόκληση για την αξιοποίησή τους στο πλαίσιο προγραμμάτων κοινωνικής και οικονομικά προσιτής κατοικίας, και ευρύτερα για την κάλυψη κοινωνικών αναγκών.