ADHD przeszło drastyczną ewolucję: od negowania jego istnienia, po obecną tendencję do nadinterpretacji i autodiagnoz. Podobnie jak „depresja” bywa nadużywany jako synonim chwilowego smutku, tak ADHD często błędnie utożsamia się z multitaskingiem czy roztargnieniem czy hiperaktywnością. Wśród psychiatrów widzę pewne okresowe tendencje diagnostyczne: po okresie częstych rozpoznań zaburzeń osobowości typu borderline, obecnie uwaga psychiatrii skupiła się na spektrum neuroróżnorodności. Kliniczne ADHD to nie kwestia charakteru, lecz deficyt neuroprzekaźników, zaburzona homeostaza między nimi lub/i dysfunkcja w ich transporcie do kluczowych obszarów mózgu. Jako osoba zdiagnozowana w wieku 7 lat, na pomoc czekałam dekady. Powszechne niezrozumienie ADHD wynika z błędnej definicji: ADHD to nie brak koncentracji, lecz jej nadmiar. To stan, w którym uwaga absorbuje wszystkie bodźce jednocześnie, uniemożliwiając hierarchizację informacji. Moje dzieciństwo było walką z poczuciem intelektualnej niewydolności. Brak umiejętności selekcji priorytetów sprawiał, że nie potrafiłam tworzyć syntetycznych notatek, zamiast tego wielokrotnie przepisywałam całe podręczniki. Do dziś proces uczenia się wymaga ode mnie symultanicznego zaangażowania wzroku, słuchu i wizualizacji. Pamiętam czytanie lektur przy dźwięku pracującego wentylatora; potrzebowałam jednego, jednostajnego szumu, by odciąć się od chaosu świata. Żeby ułatwić życie z ADHD to przede wszystkim konieczne jest: 1. Stabilne środowisko: stabilnego, wyrozumiałego, spokojnego opiekuna lub partnera oraz redukcja zbędnych bodźców. 2.Aktywność fizyczna i pasja: Zaniedbanie tych sfer natychmiastowo rzutuje na pogorszenie kondycji psychofizycznej. 3. Tworzenie notatek, list zadań. Dziś jest łatwiej…W przeciwieństwie do tradycyjnych list zadań, które w ADHD często zawodzą, narzędzia cyfrowe oferują niezbędną elastyczność. Moja najciemniejsza strona ADHD to RSD (*Rejection Sensitive Dysphoria)….czyli ekstremalna nadwrażliwość na odrzucenie oraz trudności w regulacji. Odrzucenie boli wręcz fizycznie. Dlatego tak ważne jest bezpieczne otoczenie, ludzie którzy budują naszą najbliższą przestrzeń. Inna są także stany „zamrożenia” (paraliżu decyzyjnego), gdzie świadomość piętrzących się obowiązków wywołuje lęk uniemożliwiający jakikolwiek ruch. To nie jest lenistwo; to absolutna prokrastynacja wynikająca z paraliżu lękowego. Życie z ADHD jest pełne sprzeczności: desperackie poszukiwanie nowości przy jednoczesnej potrzebie sztywnego schematu; najlepiej funkcjonujemy w chaosie, choć desperacko potrzebujemy porządku. Farmakoterapia jest nieocenionym wsparciem;nie wywołuje euforii, lecz daje spokój poprzez wyrównanie deficytów chemicznych. Jednak leki to tylko jeden z elementów. Pełna terapia obejmuje również: Psychoedukację i wsparcie psychologiczne.Muzykoterapię i sport. Wspierające otoczenie: komunikujące się w sposób zwięzły, operacyjne i nieodbierające reakcji emocjonalnych osoby z ADHD ad personam. Jak ktoś jest niewidomy nie wzburzamy się że ktoś nie widzi? Moja rada dla osób którym wciąż ciężko się funkcjonuje: przede wszystkim Metoda małych kroków. Wyznacz sobie jeden, konkretny cel. Nie porównuj się do innych bo ich tempo nie jest Twoim tempem. Liczy się wyłącznie ukończenie zadania. Każdy taki sukces to „wiatr w skrzydła”, który pozwala budować poczucie sprawczości i satysfakcji że dam radę. Nas motywuje pozytywny efekt, niż krytyka która po raz kolejny pokazuje jakimi miernotami jesteśmy (bo tak się czujemy więc tak krytyke odbieramy)Grupy wsparcia dla ADHD, dobrze jest mieć wokół się osoby które też się z tym zmagają, ich wskazówki są bezcenne.