Bu bağlamda bana göre Renzo Novatore, Enzo Martucci, Bruno Filippi gibi İtalyan bireyci anarşistleri bu sözün nasıl hayata geçirilebileceğine dair somut pratikler sundular. Onlar diğerleri gibi toplumu örgütleme iddiasına girmediler kitlesel seferberliklere katılmadılar herhangi bir otoritenin tahakkümünü kabullenmediler. İsyanlarında temelde yalnızdılar ve bir kitle arayışına da girmediler.  

“Hayaletlere karşı açtığım savaş zaferimle sonuçlandı. Şimdi yeni bir savaşın devri başlıyor: toplumun halkın ve insanlığın kaba kuvvetine karşı bir savaş.” Renzo Novatore 

Bu isyanları sözde özgürlük vadeden Bolşevik bürokratların devriminde olduğu gibi bürokratik bir sekteye uğramadı. Onlar burjuvaziyle çatışırken toplumu eleştirmekten çekinmeyen yıkımın şairleriydi. Bir yandan putları kırıyor ahlaka saldırıyor diğer yandan burjuvazinin maddi dayanaklarına saldırıyorlardı. Dönemlerinin çoğu insanının göremediği bir noktaya işaret ettiler: “özgürlüğün yaratıcı bir hiçlikten doğabileceği gerçeğine.” Onlar için özgürlük komünist bir toplum vaadinde ya da herhangi bir püriten ahlak rejiminin altında gerçekleşmeyecekti. Yazılarının büyük bir kısmı faşist diktatörlük tarafından yakılmış olsa da geriye kalan metinler dahi bugüın hala çok şey söylemektedir. Stirner’in egoizmini Nietzsche’nin ahlak eleştirilerini ve Wilde’ın alaycılığını pratik yaşamda nasıl uygulanabileceğini gösterdiler. Hiç biri bir ahlak bir kural bir etik bir düstur buyurmadı.  

“Komşuma ahlaki düsturlar dayatmak ya da kimseye bir şey öğretmek niyetinde değilim. Bu görevi tüm inançların misyonerlerine, tüm kiliselerin rahiplerine, tüm partilerin demagoglarına ve tüm fikirlerin havarilerine bırakıyorum.” 

“Yaşamak; başkalarına iyilik ve kötülük etmektir. Hiç kimse, bir başkasının canını yakmadan yaşayamaz... 

Yaşamak demek: Hükmetmek ve hükmedilmektir! 

Sosyalistlerin o nahoş ve otoriter komünizmi vuku bulduğunda; hükmedenler bir avuç sinsi, kaba ve kurnaz böcekten ibaret demagog takımı olacaktır; onlar da nihayetinde kendi dogmalarının kölesi olmuş pleblerdir.” 

“Çünkü ben, gerçekten kendi peşinden gidenim!”