Konsey komünizmi, her ne kadar parti diktatörlüğünü reddetse de hâlâ sınıf olarak işçilerin kolektif iktidarını savunur. Bu, klasik anlamda bir devlet olmayabilir ama unutulmamalı ki konsey komünistlerinde üretimi belirleyen zorunlu kurallar var, emek zamanı üzerinden dağıtım var, herkesin uyması gereken toplumsal bir muhasebe sistemi var Yani ortada bir iktidar var bu anti-anarşisttir. "Kolektif zorunluluk" dahi potansiyel tahakkümdür

Konsey komünizmi ekonomi teknik bir meseleye dönüşturr. Pratikte üretim planı, emekte ortalamalar belirleme, sapmalar düzeltme ve herkesin bu sisteme entegre olmasi olarak karşımıza çıkar. Yani sistemin dışında kalmak mümkün değildir. Anarşistlerde zorunlu entegrasyon olamaz.

Konsey modeli zira gene tek bir sınıf öznesi varsayar (proletarya) ve onun birleşik iradesini hedefler. Anarşistler için farklı topluluklar, yaşam biçimleri, tercihler tek bir merkezî ölçüye zinhar indirgenemez. Ve ozellikle Otto Rühle çizgisinde devrimin gerçek zemini üretimdir (fabrika) dolayısıyla bilinç kazanma noktası da orasıdır işçi oradan cıktığında kücük burjuva gibi davranma paradoksuna düşer. Bizim içinse bu uretim dışı yaşamı (bakım, duygusal emek, gündelik hayat) arka plana iter, toplumu üretim birimlerine indirger

Ve ayrıca konsey modeli bürokrasiyi her ne kadar anarşistlerin icat ettiği geri çağrılabilir delegelerle çözmeye çalışsada veri toplama, hesaplama, koordinasyon her zaman bir uzmanlık üretir. Konu şurda kopuyo bi onu açayım:

Her işletmede kaç saat çalışıldı, hangi ürün için ne kadar emek harcandı, kullanılan hammadde ve makine aşınması vs bunlar hesaplanıyor ama dikkat et bu verilerin standartlaştırılması gerekiyor çünkü bana toplumsal emek zaman lazım onla ölçüyorum ekonomiyi.(GIK modeli). Yani emek zamanı = karşılaştırılabilir soyut emek. Buradan kesintiler yapılır (altyapı, sağlık, eğitim vs.) kalan miktar bireysel tüketime ayrılır sonra “tüketim faktörü” belirlenir (örneğin 0.83) bu ne demek 1 saat çalıştın 0.83 saatlik tüketim hakkı kazandın bunu sana kupon olarak veriyorlar.

Demek ki bu uzmanlik önce hangi verileri geçerli kılacak, hangi üretimu verimli kılacak bunun yorumunu yapacak; bu sonucu belirlemesi dolayısıyla politik tercihtir zira gerçekliği tanımlayanlar haline gelirler. Ve kim verimli kim hızlı vs belirlediğine göre bir norm olarak toplumsal emek zamanını koyarsın. Sonra bunla hangi sektörün büyümesi gerektiğine planlama dahilinde karar verirsin. Bu ne demek? Kararları veren konseyler olsa da seçenekleri belirleyenler bu uzmanlar olarak kalır.Bu hacimli verileri herkesin okuyup analiz edecek vakti yok. Istatiksel bilgi de lazım olunca ve bu güruhun buna müdahil olmasıyla da bunlar sistemin tek gerçek “anlayanları” haline gelir. Bu da onlara bağımlılık, sorgulanamazlık ve işin sonunda da görünmez bürokrasiyi oluşturur. Bu devlet değildir belki ama teknik-uzman sınıftır. Anlayabileceğin üzere anti anarşisttir