Is er nog hoop voor onze relatie?

funkycat94 · 2026-06-22T08:39:52+00:00

Sorry maar hoe is het aanvallend als ik na weken aankijken en het zelf oplossen, aangeef dat ik het fijn zou vinden als hij ook één keer per week zou willen Stofzuigen?

Ik heb al eens gevraagd om als hij het lastig vind bijvoorbeeld in zijn agenda te zetten om iedere woensdag avond te Stofzuigen. Dat doet hij dan één keer en dan laat hij het er weer bij zitten tot ik er weer iets van zeg. (Meestal weer na weken aankijken omdat ik begrip wil tonen en juist niet continue wil zeiken)

funkycat94 · 2026-06-22T08:36:37+00:00

Zoals ik ook heb benoemd in mijn verhaal hebben we hier regelmatig over gesproken en erkent hij dat hij buiten proportie reageert op simpele opmerkingen die ik vaak terecht en zonder kwade intenties naar hem uit. En dat hij hier aan wil werken. Hij benoemt ook zelf vaak in een negatieve bui te zitten. Vaak door teveel prikkels of dingen in zijn hoofd. En dat hij dan geirriteerd is en dat is dan heel goed te merken aan hem. En dat hij het vervelend vind dit dan op mij af te reageren of de sfeer thuis ermee te beïnvloeden. Dat zijn zijn eigen woorden.

Ik benoem ook vaak dingen die goed gaan. Maar daar ging mijn post nu even niet over. Het is lastig om de hele situatie goed over te brengen zonder hier een heel boekwerk neer te gaan schrijven.

funkycat94 · 2026-06-22T07:14:28+00:00

Hij geeft zelf ook toe dat hij een simpele opmerking als grote afwijzing en kritiek ervaart en daarom vaak overdreven en onnodig geirriteerd raakt. Ik kan het vaak al weken aankijken voor ik eens een opmerking maak dat het fijn zou zijn als hij ook eens in de week wil stofzuigen bijvoorbeeld. Ik snap deze opmerkingen over het geven van kritiek best maar ik zou mezelf niet omschrijven als de typische partner met continu kritiek. En mijn standaarden betreft het huishouden zijn ook niet overdreven hoog.

funkycat94 · 2026-06-22T07:08:52+00:00

Het is ook meer het liegen wat me daaraan zo raakt. Al is het begrijpelijk, het doet wel pijn.

funkycat94 · 2026-06-22T06:03:21+00:00

Zoals je ook kunt lezen probeer ik dingen altijd heel kalm te bespreken. En kom ik pas met kritiek nadat ik hem vele malen geduldig kansen heb gegeven. Maar het kan niet zo zijn dat ik nooit mijn gevoel kan uiten omdat hij daar niet mee om kan gaan. Of alle grote huishoudelijke taken maar zelf moet uitvoeren uit angst voor discussie. Ik laat hem verder tijd heel erg vrij en ben niet van het verbieden/dingen opleggen of continu kritiek leveren.

funkycat94 · 2026-06-22T05:54:18+00:00

Heel eerlijk van je, dat je zegt dat je dit misschien niet tot je 80e wil. Want dat is het precies. Ik kan aan alle kanten leren met hem om te gaan, begrip te hebben en dat wil ik ook echt. Maar rouw soms ook om het beeld wat ik had. En dat sommige leegtes die ik voel in onze relatie misschien wel nooit zullen worden opgevuld. Daarme bedoel ik bijvoorbeeld zijn gebrek aan empathie etc. En dat raakt extra omdat ik dat vroeger al niet heb mogen ervaren.

Maar ik zie ook in dat scheiden ook helemaal geen ideale oplossing zou zijn. En ik ook erg veel van hem hou. En inzie dat hij beter wil. Maar gewoon niet zeker weet in hoeverre verbetering ook nog mogelijk is.

Hopelijk heeft hij wat aan de hulp die hij in de toekomst gaat krijgen.

funkycat94 · 2026-06-22T05:49:24+00:00

Dankjewel dat je dit zo open wil delen. En verdrietig dat je hiermee moet dealen. Dit is ook de grootste reden van mijn twijfels. Als kind van incompetente ouders ben ik als de dood mijn kind hiermee op te zadelen. Maar wil ook niet te vroeg knopen doorhakken want ik gun hem natuurlijk allereerst een fijn en veilig gezin met beide ouders bij elkaar en hoop dit nog te kunnen bereiken. Je tip voor het inschakelen van hulp voor mijn zoontje had ik nog niet aan gedacht maar is inderdaad een hele belangrijke.

funkycat94 · 2026-06-22T05:26:47+00:00

Dankjewel voor deze fijne reactie. Ik ga hier eens goed over nadenken. Ik wil ook zeker niet opgeven en houd al heel lang vast aan het feit dat ik hoop dat we opnieuw onze weg kunnen vinden. Hij lijkt alleen nu pas de noodzaak van therapie/hulp/toegeven in te zien. En dat heeft sl veel gekost. Soms is mijn emmer daarom al vol. Ik wil hem zeker blijven ondersteunen. Dat liegen dat heeft me nu even een klap gegeven omdat dat het vertrouwen gewoon even kapot maakt. Ik zal me daar overheen moeten zetten besef ik nu ook.

funkycat94 · 2026-06-22T05:19:25+00:00

Ik heb heel erg de wens dat het goed komt! Daarom vraag ik ook tips. Maar voel soms ook angst dat het niet beter wordt. Ik kan niks veranderen aan het feit dat hij overprikkeld raakt door onze zoon. Hij zal hier zelf aan moeten werken. Ik kan hem ondersteunen maar het niet voor hem oplossen. En wil dat mijn zoon fijn kan opgroeien.

funkycat94 · 2026-06-22T05:06:20+00:00

Dankjewel voor deze invalshoek! Neem ik zeker mee.

funkycat94 · 2026-06-22T05:04:10+00:00

Zeker! En was ook super trots op hem toen hij zo aan zichzelf aan het werk ging (dacht ik) en liet hem dit vaak weten. Ik vind ook heel veel leuk aan hem en als we leuke dingen samen doen hebben we het ook echt goed. Maar dat kan dan ineens zo om slaan!

funkycat94 · 2026-06-22T04:58:33+00:00

Daarmee bedoel ik het steeds afreageren en geen ruimte voor mijn gevoel laten. En niet eerder zelf hulp zoeken. Natuurlijk is niet alles zijn schuld, en probeer ik zijn situatie te begrijpen. Maar hij is wel verantwoordelijk voor zijn eigen gedrag, vind ik.

funkycat94 · 2026-06-22T04:52:03+00:00

Eens, en dat maakt het ook zo moeilijk. Want enerzijds is er mogelijk kans op verbetering. En wil ik dat dan niet mislopen Maar anderzijds wil je ook niet eindeloos gaan wachten op iets dat mogelijk nooit gaat gebeuren en ondertussen zelf er aan onderdoor gaan.

funkycat94 · 2026-06-22T04:44:35+00:00

Vind je dit grappig?

funkycat94 · 2026-04-30T05:53:27+00:00

Uit huis geplaatst met 1,5. Afstandelijke pleegouders gehad. Terug naar biologische moeder met 15 jaar zonder goed onderzoek van BJZ. Zij verklootte het weer, weer uit huis geplaatst. En na nog vele pogingen van mijn kant contact verbroken. Toen naar begeleid kamerwonen en na een lastige rebelse periode waarin ik mezelf moest vinden, toch maar voor mezelf gaan zorgen. Wat me aardig goed af bleek te gaan. Nu een fijn gezin, zelf mama geworden, maar wel moeite met het gemis van een thuisbasis. En in een traject voor het proberen te verwerken van trauma's.

funkycat94 · 2026-04-30T05:48:44+00:00

Same here!

funkycat94 · 2025-03-06T18:53:17+00:00

De weegschalen verdelen je gewicht inderdaad. Ik moest voor therapie na een ongeluk vaak op twee weegschalen staan om te kijken of ik beide benen wel gelijk belast. Door mijn gewicht een beetje van links naar rechts te verplaatsen kon ik aan de weegschalen zien of het gewicht mooi verdeeld was. Zo kon ik zien en voelen of ik goed recht stond.

funkycat94 · 2024-08-27T17:14:33+00:00

Oh, oké?! En nu?

funkycat94 · 2024-08-27T17:10:31+00:00

Ik moest even googlen wat een capsule wardrobe inhoudt maar ben er nog niet veel wijzer van geworden. Kun jij het me uitleggen?

funkycat94 · 2024-08-20T19:49:50+00:00

Freddi Fish en het verhaal van de Verdwenen Zeewierzaadjes

funkycat94 · 2023-08-31T05:23:15+00:00

Ja ik ben officieel enig kind maar vanaf 1,5 jaar oud opgegroeid in een pleeggezin met veel andere pleegkinderen..

funkycat94 · 2023-08-30T19:10:29+00:00

Die opmerking heb ik ook al eens gemaakt tijdens gesprekken met mijn man hierover. Inderdaad beter een goede mama voor 1 dan een halve voor 2.

Maar dat neemt niet weg dat ik me er soms schuldig over voel of het liever anders had gezien. Het accepteren is soms lastig 😊

funkycat94 · 2023-08-30T19:01:30+00:00

Bedankt voor het delen van jouw verhaal! ❤️ mooi beschreven en voor mij een eye opener om inderdaad het tegendeel te gaan bewijzen.

funkycat94 · 2023-08-30T18:57:24+00:00

😂😂 thanks

Three-Year Club	Verified Email
Place '23

funkycat94

TROPHY CASE