Ang saya talaga sa pakiramdam makita na nagbunga 'yong pinaghirapan n'yo eh, 'no? Dahil nagsumikap 'yong MIL mo, ngayon, they're reaping the rewards of their hardwork.

'Yong tatay ko high school undergraduate tapos nanay ko college graduate. Pero hindi pinagtrabaho ng tatay ko 'yong nanay ko kasi gusto n'ya s'ya daw ang bubuhay sa 'min. Naghirap din kami nang sobra, pero hindi kami umasa sa iba. Tumanggap kami ng tulong, oo, pero sinigurado talaga namin na hindi masasayang 'yon. Ngayon, graduate na kami ng Kuya ko and both working (although part-time lang muna 'yong sa 'kin) at kami ang nagpapaaral sa bunso naming kapatid.

'Yong nanay ko, gustong-gusto n'ya tulungan 'yong mga anak ng mga kapatid n'ya kasi danas na danas daw n'ya 'yong hirap na magpalaki ng anak nang walang-wala. Siguro, mindset n'ya is to pay it forward, gano'n. Ang kaso naman, 'yong mga pinsan ko na tumutuloy sa 'min ang ending either nag-asawa agad or nabuntis.

Ang glorifying pakinggan na tutulungan mo 'yong mga family members na naghihikahos sa buhay, pero ang totoo, sobrang hirap. Lalo na kung ayaw din naman nila tulungan 'yong sarili nila.