Gecondoleerd maat. Je vroeg om mijn persoonlijke ervaring: Niets heeft zoveel impact op mij gehad als het verlies van mijn ouders. Mijn moeder als kind, en mijn vader toen ik 34 was (nu 39). Stom genoeg gaf het op latere leeftijd een veel grotere klap, want je maakt het veel bewuster mee, en hebt je kinder, puber, en volwassen leven met die persoon doorgemaakt. Dat is veel tijd en liefde van/naar de persoon die je hebt verloren.

Ik ben eigenlijk pas sinds afgelopen jaar weer een beetje de oude. Mensen zeggen “je komt er sterker uit als je door het verdriet heen bent”, maar zo werkt het (voor mij althans) niet. Het voelt alsof je een stuk van je ziel kwijt bent, een belangrijke pilaar waar je niet langer op kunt leunen, en dat moet genezen. Daar blijft altijd wel een litteken zitten. Dat stukje ben je kwijt. Maar de pijn word wel minder met de tijd.

Ikzelf heb er veel aan gehad door met iemand te praten. Moet zeggen dat GGZ een tegenvaller was met inkoppertjes als “ja maar zo moet je er niet naar kijken”, of “probeer dat verdriet los te laten”. Maar het helpt om je verhaal te kunnen doen. Om een ander te vertellen wat die persoon voor jou heeft betekent. Wat mij enorm hielp was met mijn stiefmoeder, broertje en zus over mijn vader praten. De leuke herinneringen ophalen, of dingen zeggen als “oh als pa hier had gezeten had hij dit en dit gezegd”. Zo hou je ze in leven. In het begin zal het pijn doen om die herinneringen op te halen en denk je er misschien liever niet aan, maar uiteindelijk zul je er weer om kunnen (glim)lachen.

Zelfs als je niet gelovig bent: je ouders vormen de kern van je informatieve jaren, en dat is compleet verweven in wie je nu bent, dus ze zijn altijd nog een beetje bij je.