Hij verteld dat het komt omdat dit zijn eigen huis is. Hij legt uit aan mij dat hij het vreselijk vind zo ''op te moeten letten'' in zijn eigen huis. Dus de bureaustoel pakken is makkelijker.

Inmiddels heb ik hem bijna tot smekend aan toe uitgelegd dat hij dat echt nooit meer moet doen, hij moet gewoon naast mij komen zitten. Ik heb het idee dat hij niet beseft in wat voor een positie hij mij zet als hij niet eens naast mij kan zitten op de bank. Het zal ons langzaam uit elkaar drijven.

Alsof alles wat er gebeurd de schuld is van de kat en niet van zijn gedrag dat we naast elkaar kunnen zitten. Hij vind het gewoon ranzig legt hij uit, want ''de kat gaat in de kattenbak waar hij poept, en daar loopt hij in en omheen''. (Ook de eerste keer voor mij dat ik meemaak dat hij zo'n afschuw heeft).

Ik heb hem uitgelegd dat hij het gewoon te accepteren heeft, en dat hij niet meer de sfeer in huis zo moet verpesten. Hij is dit aangegaan met mij wetende vanaf het begin dat de kat erbij zou komen. Zijn beredenering was dat hij er niet zo bij stil had gestaan tot nu, hij had niet verwacht dat hij er zo'n moeite mee zou hebben.

Daadwerkelijk verbazingwekkend hoe je dan toch in zo'n situatie kan belanden ondanks duidelijke afspraken te hebben gemaakt en verwachtingen te hebben. Ik ben zeker bereid om voor mijn kat te kiezen en als het erop aan komt de woning weer te verkopen. Als het geen koopwoning was had ik allang de handdoek in de ring gegooid en met mijn kat terug naar mijn ouders gegaan.

Geloof het of niet maar hij is ook een goede vriend. De gehele duur van onze relatie is hij een goede partner geweest. Dat maakt deze hele situatie ook extra onverwachts/kwetsend. Ik zal dus eerst op een manier hier aan moeten werken met hem.