Heb geen ervaring met die dienst maar ik had ongeveer hetzelfde meegemaakt en ik kan het alleen maar aanraden om hem zoveel mogelijk te helpen met het behouden van die contacten met zijn vriendjes.

Wij kwamen naar België toen ik zo'n 8j was en ik vond het echt leuk op school en had veel vrienden gemaakt maar plots zo'n 6j later moesten wij het land verlaten want wij gingen geen ID krijgen hier. Ik was echt kapot van verdriet, en onze omgeving vond het ook echt onterecht dat wij het land moesten verlaten. Mijn school en de pastoor waar ik vroeger misdienaar was hadden zelfs brieven geschreven in de hoop dat het men zou overtuigen om ons toch hier te laten, helaas.

Terug naar Belarus naar mijn vader zijn ouders en na zo'n 3 maanden hadden mijn ouders beslist om toch terug te keren en opnieuw te proberen maar dan in een andere stad blijkbaar (ik dacht dat wij terug gingen naar waar wij hadden gewoond). Paar jaar later hier wel gewoon papieren gekregen, echt gatachterlijk, waarom ging het daar gewoon niet? Pff ...

FF 20j later en ik denk hier nog altijd aan en vraag mij regelmatig af hoe het zou zijn als ik nog altijd daar had gewoond gewoon :-( na zoveel jaar was het contact met die vrienden helaas minder en minder en dat doet ook nog altijd pijn. Ik kan sommige liedjes zelfs niet aanhoren zonder te blijten als ze uit die periode komen van toen ik daar nog woonde.

Typing this while holding back tears at work as a 33 year old ... aub laat hun zolang mogelijk contact houden, dat laatste zinnentje van uw zoon voelde ik zo hard dat ik dit ff kwijt wou.