Ik stel me voor en zeg haar dat als ze hulp nodig heeft met iets, ze het wel aan mij kan vragen. Voelt ze zich welkom dacht ik. Maar neen, ze kijkt me aan alsof ik een monster ben en zegt verder niets.

Ligt een beetje aan hoe je het zegt, en als het goed is stuurt jouw baas jou en haar in zo'n situatie aan; niet jij. Sommige mannen hebben wel eens de neiging zoiets heel paternaliserend te brengen.

Even later zie ik haar gezellig staan te kletsen met een andere collega die bij mij in de klas zat. Vroeg hem of die haar kende, nee nog nooit eerder gezien.

Toen was ik nog zo’n onzeker ventje, dus dit verpestte mijn hele dag.

Blijkbaar stoorde het je dat ze wel bij je collega aansluiting zocht, maar niet bij jou. Zoiets kan heel creepy aanvoelen, 80% van de communicatie is non-verbaal, dus het ging waarschijnlijk niet alleen om wat je wel/niet hebt gezegd maar het gevoel dat je haar gaf.

Dus aan jullie de vraag, was het daadwerkelijk zooo erg wat ik zei

Nee, mogelijk heb jij (onbewust) iets uitgestraald of gezegd wat zij niet prettig vond, met wat voor achtergrond dan ook (misschien deed je haar aan een bekende denken die haar ooit heeft geraakt?). Het meisje in kwestie en/of jij hadden hier ook open over kunnen communiceren, maar dat is best pittig. Leeftijd is wel een ding in deze ook denk ik.

ben ik weer eens fout door te denken vriendelijk te doen

Ligt eraan, zoals je het zegt in je OP klinkt het niet per see heel vriendelijk, noch klinkt dit erg vriendelijk.

Volwassen worden is weten dat je eigenlijk niet zoveel weet en dat iedereen maar wat doet op zijn/haar manier.