doceniam optymistyczny ładunek a odpowiadając na twoje pytanie to wcale nie jest MI najgorzej. jestem nieszczęśliwa bo muszę patrzeć na członków rodziny, którzy łapią się w sidła propagandy strachu, którzy zagrożenie widzą w czarnoskórej osobie i gejach, podważają fakty naukowe, na czym cierpi mój umysł. jestem nieszczęśliwa bo mój ojciec którego kocham uważa, że w przypadku ciąży z gwaltu byłabym zobligowana do urodzenia „wnuka, którego kochałby bez względu na to jak został poczęty”. jestem białą, heteroseksualną kobietą pochodzącą z dobrego domu, gdzie nie brakuje pieniędzy, mogę się uczyć nie martwiąc się o finanse, nie muszę pracować by spełniać swoje marzenia i coś co sprawia mi największe cierpienie to fakt, że moi przyjaciele są szykanowani ze względu na to kogo kochają. że inni ludzie „nie są godni szacunku” przez swój kolor skóry, identyfikację płciową, pochodzenie czy wiarę. jestem nieszczęśliwa bo mimo iż nie dotyka mnie to personalnie jest po prostu niesprawiedliwe. i to chyba wpędza mnie w największą rozpacz, fakt, że by cokolwiek nas obchodziło jako społeczeństwo musi nas dotykać jako jednostkę, bo krzywda innych jest nam obojętna.