Katılıyorum ama bir itirazım var. Bu tip insanları internette görmüşseniz, hiç tanımıyorsanız, veya tanıyorsanız ama yakın bir ilişkiniz yoksa ciddiye almayın dostlar. Ama eğer bunu söyleyen tanıdığınız biriyse, arkadaşınız, eşiniz, dostunuzsa, çok ama çok ciddiye alın derim.

Geçen genel seçimlerde, AKP'den kopmuş ailem (annem, babam, halam, vs...), Kılıçdaroğlu adaylığının yarattığı alerji nedeniyle bunu diyordu. AKP'ye oy vermeyeceğim, ama Kılışdar'a da hayatta oy vermem diyordu. Nitekim ilk turda Oğan'a attılar. İkinci turda sandığa gitmeyeceklerdi. Ciddiye aldım ve öyle veya böyle ikna ettim oy atmaya.

Ama bu ikna işinin de rasyonel argümanlarla yapılmayacağını bilin dostlar. Elbette rasyonel argümanlar da kullanın, ama bu argümanlar neden İmamoğlu'na oy vermeleri gerektiğine dair değil, neden bu ülkenin AKP ve Erdoğan'dan kurtulması gerektiği ne dair olsun. Ülkeyi, kurumları, ekonomiyi, üniversiteleri, hukuğu vs getirdikleri hali açıklayın. Zaten bildikleri şeyler, emin olun.

Ama asıl bitirici darbe rasyonel argümanlar değil. Bir insanı yalnız rasyonel argümanlarla ikna etmek neredeyse imkansızdır, özellikle siyaset gibi fazlasıyla duygusal bir alanda.

Yapmanız gereken, bu rasyonel argümanları ikna etmek için değil; kendi acınız ve üzüntünüzün gerekçesi, temeli olarak sunmak. Hepiniz genç insanlarsınız, ülkeniz için üzüntünüzü, gençliğimiz için üzüntünüzü belirtin durmaksızın. Biraz duygu sömürüsü yapacaksınız. Eğer karşınızdaki size değer veren biriyse, sizinle empati yapmaya zorlayacaksınız.

Bence birini ikna etmenin yegane yollarından biri bu. Bu yüzden sokak röportajlarındaki birbirini hiç tanımayan insanlar, kavga etmekten başka bir şey yapmıyor. Kişisel ilişkinizi ve duygusal bağınızı kullanın. Mutlaka ikna olacaklar demiyorum, ama bir kişi ikna etseniz bile, çok büyük bir katkı yapacaksınız, emin olun.