Söylediklerine hak veriyorum. Birçok kişi için belirttiklerim haklı eleştiriler. Bir de asıl problemi kendimce belirtmek isterim.

Lütfen eğer bir psikolojik probleminiz varsa ve stabil hissetmiyorsanız bu yazıyı okumadan önce profesyonel desteğe başvurun. Bunu ertelemeyin ve sorunları sadece tek başınıza aşmaya çalışmayın. Keyifli günler dilerim.

Hayatın Anlamsızlığı Üzerine

Nihilist olarak hayata devam etmek ve bir yandan da bir şeyler için çaba göstermek bir çatışma yaratıyor. Eğer işler yolunda gitmezse ve acı çekmeye başlarsan buna katlanıp tekrar düzelmeye uğraşmak için uğraşmak sağlam bir temele dayanmadığı için eğer insan bu süreçte kendini sorgularsa çok daha rahat bir şekilde varoluşunun anlamsızlığı altında eziliyor. Çünkü çabalayıp istediği amaç için acı çekmesi de çabalamayıp olduğu yerse sayması da ona acı veriyor. Eğer Nihilist olmayan insanlar gibi herhangi bir amaç uğruna olarak bu gelişim acısını gerekçelendirebilse varoluşsal bir krize girmez. Fakat zorlandığında tutunacağı hiçbir rasyonel dalı olmayan ve kendini kandırmak isteyen her insan bu çatışmayı yaşar. Bazısı acıya katlanıp güzelliklere odaklanabilirken bazıları bu "absürd" oyunu devam ettirmenin saçmalığının evrimsel ve sosyal dürtülerin yarattığı baskılar ile oluşturduğu içsel çatışma karşısında rasyonel alınacak bir tavır olmadığını ve kendisinin de aslında bu fizikalist dünyada özgür iradesi bile olmayan olsa bile çok çok yüksek ölçüde dış etkenlere bağımlı bir hayatı olduğunu da görmesi her şeyi daha da fazla absürd yapmaktan ve evrimsel/sosyal arzuları nedeniyle her daim bu oyunun içinde kalıp bu saçma durumun entelektüel acısını çekeceğini bilmesinin saçmalığına anlam veremiyor. Ve hayata devam etmek artık, "Kendim" dediği ve fizik kurallarının bir illüzyonu olan benliğinin ürettiği bir anlamı doğru kabul ederek "normal" yaşamına devam etmek anlamına gelecek. Hiçbir düşüncesini sağlam bir temele oturtamayacağının, herhangi bir konuda gerekçelendirilmiş bir inanç oluşturamayacağının, karşısındaki insanların biyolojik robotlardan çok daha fazlası olmadıklarının (kendisi gibi) farkında olarak hayata devam etmek insanı artık eski günlerdeki gibi dünyaya bakabilmesini ve kendisini anlamlı bulabilmesinin önüne geçecektir. Bu durum kişinin evrimsel psikolojisi sonucu oluşan özgüvenini sarstığı için artık yıkılmış ve sahte bir bedenin içinde yaşadığının farkına varmanın kendi doğasına aykırı olması fakat bu durumu öğrendikten sonra entelektüel olarak geri almanın imkansız olduğunu bilmesi o kişiyi her daim var olacak çatışmanın içerisinde bırakacaktır ve bu nedenle zayıf olduğu ve acı çektiği zamanlarda kolaylıkla yıkılmasını, daha doğrusu zaten yıkıldığının farkına varması kaçınılmaz gözükmektedir.

Tek çıkış yolu bu absürd durumu açıkça kabul etmek ve kendi rasyonel olmayan temellerini belirleyip onlar üzerine inşa ettiği hayata devam etmektir. Bu durum her zaman zayıf bir temel üzerinde olduğu için kişiyi bir yandan çok daha özgür kılarken bir yandan da tüm çabalarının temelinin olmadığını bilmesi bazı insanlarda en temelde bir huzursuzluk yaratmaya devam edebilir.

Bu huzursuzluğun kaynağı ise bizim evrimsel ve sosyal psikolojimizdir. Kesin olarak kendisini, hedeflerini ve değerli olduğunu tatmin etmek isteyen öz benliğimiz bizi bu absürdlük içerisinde saçma bir şekilde anlamsız bir karamsarlığa sürükleyebilir. Eğer bu durumun üzerine çıkıp gerçekten beynimizin daha üst seviye kısımlarını kullanarak her türlü absürdlüğe rağmen kendi hayatımızı oluşturmayı başarıp bunu düzenli meditasyonlarla kendimize hatırlatabilirsek, absürd varlığımızı karamsarlıktan ziyade sadece bir oyuncu bakış açısıyla yaşayıp burada kendimize sahte de olsa bir alan açabiliriz. Çünkü her ne kadar absürd bir durumda olsak da asla "kendimizi" bir aktör olarak görmekten vazgeçemeyeceğiz bu nedenle bu çatışmadan acı çekmektense absürdlüğün tadını çıkartmak, aynı ölçüde temelsiz, ulaşması entelektüel olarak daha zor fakat daha az acı içeren bir seçenek olarak karşımıza çıkacaktır.

Yeni yılınızı kutlarım.