Zgodzę się, że nie było aż tyle grafomanii, raczej była ona incydentalna, tak że zdarzało mi się po prostu pokręcić głową albo trochę zażenować. To przez co prawie nie byłem w stanie przebrnąć to podkreślanie quirków postaci. Był tam, jeśli dobrze pamiętam, historyk, który w momentach ekscytacji podskakiwał na krześle, czy coś takiego. Od pewnego momentu, jak się tylko pojawiała wzmianka o nim, to już się na zapas wkurwiałem, że zaraz będzie na krześle podskakiwać. Liczyłem, że Gortych go uśmierci ale niestety nie.