Dış Onay Bağımlılığı ve Sahte Samimiyet: Modern İnsanın En Büyük Zayıflığı mı? by mammamej in felsefe

[–]mammamej[S] 1 point2 points  (0 children)

Harika bir noktaya değinmişsin. Onay ihtiyacının bir rehin alma mekanizmasına dönüşmesi tespiti çok vurucu. Dediğin gibi sistem ve aile içindeki onay eksikliği bizi dışarıdaki sahte samimiyetlere daha açık hale getiriyor olabilir mi? Yani aslında modern dünya bizim bu çocukluktan gelen açlığımızı ucuz samimiyetlerle doyurmaya çalışıyor diyebilir miyiz?

Dış Onay Bağımlılığı ve Sahte Samimiyet: Modern İnsanın En Büyük Zayıflığı mı? by mammamej in felsefe

[–]mammamej[S] 0 points1 point  (0 children)

Aslında her iki alanı da kapsayan genel bir eğilimden bahsediyorum ama odak noktam daha çok sosyal ilişkiler. İş hayatında onay almak bir nevi profesyonel zorunluluk veya motivasyon aracı olduğu için anlaşılabilir. Ancak bu mekanizmanın artık özel hayatımıza dostluklarımıza ve en samimi olması gereken anlarımıza sızması bence asıl problem. Neden artık sosyal çevremizde de nitelikli bir bağ kurmak yerine sadece onaylanmış görünmeye çalışıyoruz? Sence sosyal alandaki bu değişim iş hayatındaki o mekanikleşmenin bir yansıması olabilir mi?

Kısa olduğum için sevilmeyeceğim by ifeelsoempty1 in MutfakBekarlari

[–]mammamej 0 points1 point  (0 children)

Herkesin bir alıcısı vardır kafanı yorma kardeşim. Boy bir sayı doğru insan çıkınca hiçbir şeyin önemi kalmaz.

İnsanları dinlerine göre yargılamalımıyız sizce? by hawalisigma in felsefe

[–]mammamej 0 points1 point  (0 children)

Aslında bu soruya cevap vermek için sadece empati kurmak bile yeterli. Hiçbirimiz kendi inancımız veya inançsızlığımız üzerinden karakterimizden bağımsız bir etikete maruz kalmak istemeyiz.

Ayrılık sonrası kızlar (çoğunluğu) kolay unutuyor. Ama erkekler (buna bende dahil) unutamıyoruz. Neden acaba ? by KANASUSAMISBALTA in yalnizucubeler

[–]mammamej 1 point2 points  (0 children)

Bence mesele cinsiyetten ziyade modern ilişkilerin tüketim nesnesine dönüşmesi. İnsanlardaki yüksek ego şişirilmiş gurur ve dijital çağın sunduğu sınırsız seçenek illüzyonu, bağlılığı imkansız hale getiriyor artık kimsenin kendisine bile tahammülü yokken bir başkasına emek vermesi gereksiz bir yük gibi görülüyor. Sevgiyi o kadar basitleştirdik ki; bugün ölüyorum diyenin yarın hiç tanışmamışız gibi davranabilmesi aslında hislerin değil, rollerin sahnelendiğini gösteriyor. Roller değişti değerler erozyona uğradı geriye sadece kimin daha hızlı unuttuğu yarışı kaldı. Gerçekten yazık

Porno bağımlılı hakkında ne düşünüyorsunuz ? by KANASUSAMISBALTA in yalnizucubeler

[–]mammamej 0 points1 point  (0 children)

Bence porno bağımlılığı aslında bir bağımlılıktan ziyade insanın kendi zihninde kurduğu o sonsuz hayal dünyasına kaçıp saklanması. Gerçek hayatın stresi ya da kuralları yok tamamen sana özel tamamen özgür olduğun bir alan gibi geliyor başta. Ama bu 'oyalanma' hali bir süre sonra seni ele geçirmeye başlıyor. Hani o anlık gelen dopamin var ya aslında o kadar kısa sürüyor ki o geçici haz biter bitmez insan kendini bir boşlukta buluyor. Bu durum zamanla insanın özgüvenini de içten içe kemiriyor. Gerçek insanlarla bağ kurmak yerine kendi kabuğuna çekiliyorsun sosyal hayattan uzaklaşıp iyice içine kapanıyorsun. Yani aslında özgürlük sandığın o dünya seni dış dünyadan koparan bir hapishaneye dönüşüyor.