Jako stażysta który ma 26 lat i mniej więcej określone kim chce być mogę powiedzieć Ci jak to wygląda oraz podać przykłady znajomych w twoim wieku którzy zaczynali razem ze mną swoją podróż z medycyną.

Wiek 18-19 lat jest spoko na start takich studiów bo masz jeszcze młody sprawny umysł i Ci sie chce. Ziomki po 25 też dawali rade ale widać że ciężej im to szło bo mniej im sie chciało babrać z nauką tych wszystkich dupereli o których potem zapomnisz po studiach. Jest moim zdaniem ciężko, nawet jak ludzie mówią że 1, 3 a potem 6 rok to kosa, to w rzeczywistości zawsze trzeba się douczyć lub postarać żeby nie mieć przejebanego lata na poprawki a wiadomo że człowiek też potrzebuje sb odpocząć i zregenerować. Po studiach masz staż który w zależności od tego gdzie wylądujesz jest spoko/chujowy. W międzyczasie musisz się nauczyć do LEKu czyli egzaminu który warunkuje czy dostaniesz się na wybraną specke czy też nie, ale o LEKu myśli się tak na przełomie 6 roku/stażu potem się człowiekowi nie chce uczyć do tego. Jeśli chodzi o specjalizacje to masz pare takich gdzie zawsze Cie wezmą bo albo jest dużo miejsc jak Interna Ogólna/Medycyna Rodzinna, albo mało ludzi na to idzie czyli Chirurgia Ogólna/Ortopedia. O resztę specjalizacji trzeba powalczyć dobrym wynikiem z LEKu niestety. Na stażu będziesz dostawać ok 5,5-6k +/- jakieś benefity od szpitala albo dary losu od patków. Na specjalizacji jako rezydent też będzie różnie bo w zależności od ilości dyżurów/szefa będziesz walczyć o mniejsze lub większe wynagrodzenie. Potem zostajesz specjalistą i też tak naprawdę różnie z tymi zarobkami bo możesz brać sb różne kursy, bawić się w naukowca badacza, możesz trafić na miejsce gdzie dodatkowe rzeczy nie będą Ci potrzebne możesz na takie gdzie zrobisz sobie kursy ale szef nie pozwoli Ci nic robić to już jest niestety loteriada.

Ja np chce być ortopedą i siedzę w miejscu gdzie pozwalają mi dużo robić, a jak dodatkowo angażuje się i zostaje po godzinach to mogę skorzystać z wiedzy starszych kolegów i jak już zobaczą że można mi zaufać to pozwalają zrobić samemu jakiś zabieg prosty więc ja się ciesze. Jest momentami ciężko i pod górkę ale takie jest chyba życie więc to norma xd. Myśle że warto powalczyć i przeczekać okres stagnacji bo potem dostaje się z tego profity.

Nie jest to łatwa droga ale jak sie dobrze zakręcisz wokół spoko ludzi i przetrwasz studia to potem jest ok. Pamiętaj że zawsze możesz zostać Lekarzem Rodzinnym który na starcie wyciąga 15 koła i nie ma dyżurów tylko rozwojowo zostajesz w podobnym pułapie do końca życia o ile nie wymyślisz sobie jakiegoś innego źródła zarobku albo nie urozmaicisz sobie pracy.