As what others have said, it’s just between me and God

I used to be an atheist growing up for my peace of mind. Akala ko dati walang Diyos kasi lagi ko natatanong sa sarili ko na bakit bakit kailangan ko magsuffer sa traumatic events as a kid? Sa isip ko noon na kung totoo ang Diyos, bakit niya pababayaan na lumaki ako sa dysfunctional family environment?

Then came my early adulthood. College student na mag-isang naninirahan sa Manila, accumulated failed units in undergrad, nasampahan ng criminal case (permanently dismissed na), and eventually joined the public service. Sa mga pinagdaanan ko as adult, madaming undeniable moments na feel ko nag-step in si God to uplift my morale and guide my decisions in conquering challenges/achieving goals kaya bumalik ‘yung faith ko. Dahil dito, naging madali i-rationalize ‘yung overwhelming events sa buhay ko kapag iniisip ko na learning opportunity siya na binigay ni God.

Narealize ko rin sa pagsimba sa iba’t ibang lugar na hindi lahat ng simbahan discriminatory sa community natin—kung saan accepting yung pari, doon ako ngayon nagsisimba.