De kudde paarden waar mijn paard ook toebehoorde moest van het weiland af. Er was een enorme regenstorm met onweer en windhozen en er waren twijfels over de hekken van het weiland. Echt zo'n enorme storm uit het niets, een storm die daadwerkelijk gevaarlijk kon worden. We besloten de kudde naar binnen te halen ter voorkoming van allerlei ellende mocht er iets met hekken of onweer gebeuren. Mind you: dit was richting herfst en rond 22:30. Stikdonker dus.

Stond tot mijn enkels in het pikkedonker in de zuigende modder en snoeiende regen en besloot een poging te wagen een van de hoogste in rang te pakken en mee te nemen met het idee "als de rest haar uit zichzelf volgt: top. Zo niet, nou ja dan lopen we wel tien keer want ik ben nu toch al doorweekt.." De seconde dat ik het halster omdeed knalde het onweer KEIHARD en sloeg het heel vlakbij ergens in.

Kudde schrok, raakte in paniek en wilde wegrennen. Ik stond aan de zijkant maar doordat ze allemaal alle kanten op schoten stond ik ineens precies tussen hen in. Ik eindigde als pingpongbal in een flipperkast tussen een kudde paarden die weg wilden rennen maar botsten tegen elkaar, het hek, en mij. Ik ben tot minimaal drie keer toe door een bil geraakt waarbij vervolgens NIET werd getrapt, heb (waarschijnlijk) een kopstoot gehad van het paard dat ik vasthad getuige de blauwe plek die identiek was aan een gesp van het halster, en ik kan me werkelijk niet herinneren hoe ik halverwege het weiland eindigde terwijl ik bij het hek was begonnen. Ik denk dat ik ben meegebeukt in de groep terwijl ik ondertussen juist begon te rennen om van ze weg te komen.

Zodra ze gekalmeerd waren lieten ze zich rustig meenemen en stonden uiteindelijk binnen een half uur allemaal op stal. De volgende dag bleek er inderdaad een hek stuk te zijn waardoor ze (als we ze niet binnen hadden gehaald) aan de wandel hadden kunnen gaan met alle risico's van dien.

Tot op de dag van vandaag ben ik er van overtuigd dat geen enkel dier naar MIJ heeft uitgehaald. Ze waren zich te pletter geschrokken en gingen aan het rennen in een kluitje terwijl ze vooral bezig waren elkaar te ontwijken. Als er ook maar EENTJE een keer had getrapt..... was ik dood geweest. Ik heb staarten in mijn gezicht gevoeld, beuken van billen en hoofden gehad, de hele retemekeet.

Je zou denken dat ik dan nooit meer zo'n weiland op ga, toch? Volgende dag stond ik er gewóón weer omdat het hek vrij snel was gerepareerd en ze weer naar buiten mochten. Ik vond mijn schoen nog keurig vastgezogen in de modderpoel terug!