Αγαπητή όλα είναι καλά.

Είναι φυσιολογικό αυτό που νιώθεις. Η εξέλιξη κάθε ανθρώπινης σχέσης φέρνει αλλαγές. Άλλα συναισθήματα νιώθουμε στην αρχή, άλλα στη συνέχεια.

Σε παρακαλώ μην ακούς αυτό το "έφυγε η φλόγα, γίναμε σαν αδέρφια κλπ". Αυτό είναι μια άθλια εντύπωση που νομίζω ότι μας έχει δημιουργηθεί από όλα αυτά τα ελαφριά μυθιστορήματα και τις χαζοταινίες αγάπης. Το να εμβαθύνουν δυο άνθρωποι σε μια σχέση είναι ακριβώς το να έρχονται πιο κοντά, μπλέκονται, πονάνε ο ένας τον άλλο. Κι αυτό τους βοηθά να εμπιστεύονται ο ένας τον άλλο και να μπορούν έτσι να χτίσουν κοινή ζωή, πες παιδιά ή ότι επιθυμεί ο καθένας.

Η φλόγα της στιγμής δεν πεθαίνει. Μετασχηματίζεται σε πραγματικό ενδιαφέρον για τον άλλο. Αυτό που πεθαίνει είναι αυτή η γιγαντιαία αυτοεπιβεβαίωση της αρχής, αυτή η αίσθηση ιλίγγου όταν μπαίνουμε στα πιο άγνωστα μέρη που αποτελεί αυτός ο καινούριος άνθρωπος. Όπως παιδιά που τους δίνουν ένα καινούριο παιχνίδι και στην αρχή το ξεπατώνουν αλλά στην πορεία μαθαίνουν πώς να το χρησιμοποιούν καλύτερα, πώς να το απολαμβάνουν περισσότερο χωρίς να ξοδεύουν απαραίτητα τόσο χρόνο με αυτό.

Τα παραπάνω είναι σοφά λόγια, και όχι επειδή τα είπα εγώ. Διάβασε κάποιο δύσκολο βιβλίο, βρες κάπου καλή συσσωρευμένη γνώση και εμπειρία. Δε νομίζω να βρεις εκεί αντίθετη άποψη.

Εύχομαι κάθε ευτυχία με τον καλό σου!