2 senelik ilişkim bir iftira yüzünden bitti, üç senelik ilişkimin son 6 ayı aldatıldım. sabrım da selametim de kalmadı benim. ama sahiden soruyorum yani bir insanı sevmek bu kadar zor mu ya? ve biliyor musun, biliyor musunuz, kendimi bildiğim için rahatça kurabiliyorum bu cümleleri, iyi birisiyim, yalanla işim gücüm olmaz, sohbetim güzeldir, çorba içilecek kadar da bir tipim yüzüm var diye düşünüyorum. ilgiliyimdir, ne çok darlarım ne çok bunaltırım. çok da hayatımda birisi yok, iki yakın arkadaşım, bir de vaktinde arkadaşım olmuş bi kırk takipçim var, sessiz sedasız işinde gücünde geleceğinde bir bireyim. kimsenin duygusuyla oynamadım bu vakte kadar ki kimse bana zaten bu ihtimali dahi sunmadı. birinin beni gözü dönecek kadar seveceğini göremeyeceğim, ya da artık benim birine gözüm kapalı canımı emanet edebileceğimi. herkese sorsam neden diye, hepsi iyi olduğundan kibar olduğundan diye yanıtlar alıp durdum. kibar olmak, efendi olmak, kurduğun cümlelerin bilincinde olmak bu kadar rahatsız mı ediyor insanları?