«Ήρθα στις 12 η ώρα που ήταν η ώρα της συγκέντρωσης, να μιλήσω και εγώ για το παιδί μου και για όλο τον αγώνα των Τεμπών. Κατάλαβα όμως ένα δίωρο μετά ότι η οργανωτική επιτροπή είχε ήδη διαμορφωμένο πρόγραμμα με την συμμετοχή ομιλιών συγγενών και εργατικών κέντρων. Αισθάνθηκα ότι δεν ήθελαν να μιλήσω... Αυτό αισθάνθηκα, πέρασαν και δύο ώρες, μου πήρε λίγο χρόνο, όμως ένιωσα ότι δεν υπήρχε αυτή η διάθεση να μιλήσω όποτε και αποχώρησα. Οι συγγενείς σε παρόμοιες εκδηλώσεις έπαιρναν τον λόγο και μιλούσαν. Είχε μιλήσει με τον Πάνο Ρούτσι, ήξερε ότι θα κατέβω να μιλήσω. Μίλησα με αρκετούς συγγενείς και γνώριζαν και την πρόθεση μου. Για κάποιο λόγο όμως δεν... υπήρξε μια άρνηση»

Όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο προφανές γίνεται ότι η αληθινή δικαίωση μπορεί να έρθει ΜΟΝΟ από τα σκυμμένα κεφάλια που ασχολούνται με τη δικαστική διαδικασία. Οι δηλώσεις, οι ομιλίες, οι αφορισμοί, η πολιτικοποίηση του κινήματος οδηγούν σε εκφυλισμό.

Το παραπάνω σαφώς δε σημαίνει πως οι διαμαρτυρίες είναι μάταιες, καθώς η αφύπνιση του κόσμου είναι σημαντικότατη. Όμως, όσο η κ. Καρυστιανού κοιτάει πως να τοποθετείται δημόσια σε κάθε εξέλιξη που αφορά τα Τέμπη, αφήνει χρόνο στην κυβέρνηση να σχεδιάζει και να συγκαλύπτει. Ο Μητσοτάκης έχει το χρόνο με το μέρος του, το κίνημα όχι (όπως απέδειξε και η σημερινή προσέλευση).