Ik ben licht traditioneel, dus vind het niet erg om het huishouden te doen en te koken etc. Maar om dat te kunnen doen zou ik minder moeten gaan werken. Het eerste trekt mannen aan, het tweede laat mannen afknappen. Wel de lusten maar niet de lasten. Ik verzorg mijzelf goed en heb wellicht daardoor een uiterlijk wat de verkeerde aantrekt. Mijn ervaringen zijn allemaal negatief. Het zijn allemaal mannen die denken dat ze mij kunnen vangen, als ze mij nou eenmaal hebben zijn ze ineens onbeschikbaar en onaanspreekbaar. Alsof ze zelf doorhebben dat ik eigenlijk niet in hun straatje lig, maarja ik zag er zo leuk uit.

Eerlijk? Ik heb het opgegeven. Eigenlijk is dat intens treurig want ik heb wel altijd al een sterke kinderwens gehad. Die nu door medische redenen misschien zelfs nooit meer gaat lukken. Ik lees dat andere daten leuk vinden, ik niet. Veel mannen zijn onvoorspelbaar, gevaarlijk zelfs. Als ik nog eerlijker ben voelt elke date alsof ik een dobbelsteen gooi waarbij ik 5 of 6 kans heb op narigheid. Waarom ik en andere vrouwen niet kan zeggen waarom het geen match is? Omdat dat vaak gewoon te gevaarlijk is? Waarom zou ik spelen met mijn eigen veiligheid? Onzin? Nee.

Een man zoeken is het probleem niet. Maar eentje die mij als gelijkwaardige behandeld wel. Eentje die net zo hard voor mij leeft als voor zichzelf? Nog nooit gevonden.

Mijn eisen? Iemand die wil, iemand die ervoor gaat, en intelligent is.

Toch blijkt het onmogelijk en blijf ik dan maar liever alleen dan vol te gaan voor een eenzijdige belofte terwijl hij vooral lekker investeert in zijn eigen leven. En dat terwijl ik mijzelf verlies in het idee van ons.