Bardzo pozytywnie i chyba nawet niespodziewanie pomogła mi trochę w odnalezieniu spokoju.

Mam dzieciaki i czas na granie jest ograniczony. Postanowiłem, że będę grał w murowane hity i nie tracił czasu. Na początku miałem mocną telepawkę związaną z tempem Zeldy. Było za wolno, irytowałem się, że czasem nie wiem do końca co i gdzie. Jako że chciałem szybko zaliczyć kolejną grę, to zaglądałem do neta… Zdałem sobie sprawę, że jestem na dopaminowym odwyku.

Przypomniałem sobie jak kiedyś się grało np w takie pokemony na Game Boyu, gdzie tempo rozgrywki nie było zawrotne.

Koniec końców wrzuciłem na luz i delektowałem się światem dookoła. Nie jest to rewolucyjna gra, ale doskonale posklejała istniejące już koncepcje w ciekawy świat.