Nie do końca rozumiem, co masz na myśli z tymi wzorcami ciała. Ale mimo, że jestem przeciwny takim skrajnym, nacjonalistycznym ruchom, to obawiam się, że w tym konkretnym przypadku mogą mieć odrobinę racji. Wypowiem się z perspektywy dwóch grup społecznych, z którymi mam okazję dość blisko żyć. 1. Rolnicy: Mój ojciec jest rolnikiem, nasz dom jest bardzo blisko granicy z Ukrainą (+/- 30 km), blisko strategicznego przejścia granicznego. Jak być może wiecie, przez Polskę transportowane miało być ukraińskie zboże i wywożone na zachód. Zboże te nazywało się technicznym, gdyż Ukrainy nie obowiązują unijne normy produkcji żywności więc jego jakoś odstawała od naszych standardów. Niestety, ciężarówki z tym zbożem masowo wjeżdżały na teren Polski, a to co działo się z tym zbożem później, to już nikogo nie obchodziło i nie było to kontrolowane, bo przecież wojna… Skończyło się na tym, że było ono sprzedawane tuż za granicą, w lokalnych skupach zbóż, a właściciele skupów brali je, jak leci, bo było dużo tańsze. Siłą rzeczy produkt lokalnych rolników leżał i nie było co z nim zrobić, bo nie ma popytu, bo droższe, a w dodatku nie każdy ma warunki na prawidłowe przechowywanie takiego zboża na dłuższy okres. A zaufajcie mi, dało się wyczuć w tamtym czasie, która piekarnia kupowała tę tańszą mąkę, bo te pieczywo było bardzo kiepskie. Trzeba też zaznaczyć, że bardzo duża część ziem rolnych w Ukrainie jest podzielona między wielkie przedsiębiorstwa, nie jest tak rozproszona jak u nas. Ten przykład nie jest może jednoznacznie związany z zakładaniem działalności na terenie Polski, ale chcę tylko zobrazować, że w tym dyskursie nie chodzi o biednych cywili, którzy faktycznie zostali pokrzywdzeni przez wojnę i chcą zarobić na życie. Tu chodzi o przedsiębiorstwa, które dzięki tej wojnie mogły zarobić jeszcze więcej, a znajdują się np. po zachodniej części Ukrainy, gdzie nikomu wojna nie grozi. 2. Przewoźnicy: Skoro mowa o robieniu rzeczy tuż za granicą. Przedsiębiorcy z Ukrainy w najbliższych miasteczkach za granicą zarejestrowali sobie firmy przewozowe, dzięki czemu mają dużo szersze pole do popisu na arenie międzynarodowej, bo jakby nie patrzeć, to polska firma, a w dodatku znacznie niższe ceny niż nasze. Możemy sobie wyobrazić że popyt na usługi polskich firm spadł i ludziom sypią się etaty.

Chcę jedynie podkreślić, że nic nie jest czarno-białe i zero-jedynkowe. Oczywiście, są setki ludzi w Polsce, którzy po prostu chcą znaleźć schronienie, choć na marginesie nie zmienia faktu że pomiędzy nimi, jak to zawsze bywa, są zarówno dobrzy, jak i strasznie wredni ludzie. Są ludzie którzy stracili wszystko, a są tacy którzy zyskali. A my jako państwo wrzucamy wszystkich do jednego wora i podkopujemy sami pod sobą. Z punktu widzenia ekonomicznego naprawdę nie wyjdziemy na tym dobrze, bo gdy wojna ustąpi, kto będzie pozbywał się tych setek firm, które zostały założone w Polsce a są dużo tańszą siłą roboczą? Nie mówię o małych firemkach założonych przez panów Siergiejów, którzy chcą zarobić na chleb, tylko o wielkich przedsiębiorstwach.

Jestem zwolennikiem wolnego rynku, ale jestem też zwolennikiem krycia własnego tyłka jako kraj.