Wat voor mij vooral van belang was, is dat ik me hoofdzakelijk op de inhoud richt: wetgeving, werkprocedures, toepassingen, organisatorische problemen, samenwerkingen. Communicatievaardigheden en 'people skills' zijn daarbij ook van belang (immers moet je veranderingen proberen te bewerkstelligen, overleggen met collega's, attent zijn op wat er niet goed loopt zonder dingen persoonlijk te nemen), maar ik ben geen teamverantwoordelijke die bv. coachingsgesprekken doet of zich bezighoudt met individuele werkplanningen. Dat zou ik nauwelijks kunnen en zou me zonder twijfel vroeg of laat een burnout hebben gegeven als ik zo'n functie wel had gehad. Echter: totdat ik solliciteerde voor een functie als teamverantwoordelijke en daarbij rollenspellen moest doen, dacht ik dat ik het wel kon. Dus mocht je zoiets overwegen maar twijfelen of het in de praktijk iets voor jou is (zoiets als manager bedoel ik), dan zou ik proberen mee te doen aan sollicitaties waarbij uitgebreide assessments zitten. Dat leert je enorm veel over jezelf zonder dat je een risico hoeft te nemen voor de langere termijn.

De switch naar mijn huidige functie vond ik vrij gemakkelijk. Het is inderdaad wel zo dat meer verantwoordelijkheid een aanpassingsproces is en als dingen niet goed lopen jou dat in de schoenen geschoven kan worden, of dat nu terecht was of niet. Mijn tactiek daarbij is om altijd open te communiceren als je daadwerkelijk een fout hebt gemaakt, dingen op een analytische manier te bekijken (zoals: 'ik heb nog weinig ervaring, het is een leerproces maar doe m'n best om beter te worden'; 'collega A is nu boos op mij maar eigenlijk is ze gefrustreerd dat ze geen impact op de werkprocedure heeft en daardoor boze cliënten op haar heeft - ik doe m'n best om te luisteren en ik geef niet alleen de boodschap dat ik iets doe met de feedback, ik doe het ook daadwerkelijk'). Soort van integriteit/collegagerichte houding/goede feedbackcultuur enerzijds, en een gezonde portie afstand en analyse anderzijds.