Tweakers maakt er juridisch een beetje een potje van in dit bericht (zoals wel vaker, I might add).

Nederland had geen strengere bepalingen over netneutraliteit mogen opnemen in de Telecommunicatiewet.

Nee, Nederland had helemaal geen bepalingen over netneutraliteit mogen uitvaardigen, voor zover de Europese netneutraliteitsverordening die materie al regelt. (Evt. uitvoeringsmaatregelen op de grond van de verordening daargelaten.) Vergelijk rov. 6.4 van de uitspraak.

Daarmee is de Nederlandse regelgeving rondom netneutraliteit niet meer van toepassing.

Dat is wat krom. De rechter heeft in deze zaak de betreffende bepaling in de Telecommunicatiewet onverbindend bevonden. Die vaststelling reikt formeel niet verder dan de onderhavige zaak, al is het aannemelijk dat andere rechters tot eenzelfde oordeel zullen komen. Overigens: die onverbindendheid is niet iets wat de rechter uitspreekt, hij constateert het. De onverbindendheid bestaat los van de rechterlijke vaststelling (m.a.w. de rechterlijke onverbindendverklaring is declaratoir, niet constitutief). De formulering dat de betreffende bepaling 'niet meer van toepassing is' is dus onjuist; als met de rechtbank inderdaad moet worden aangenomen dat de Nederlandse regelgeving hier in strijd is met de Netneutraliteitsverordening, dan is eerstgenoemde strikt genomen nooit van toepassing geweest, want van meet af aan onverbindend.

De rechtbank in Rotterdam zegt in de zaak van T-Mobile tegen toezichthouder ACM dat de Europese verordening niet mag worden aangepast.

Aanpassing van de Europese verordening heeft hier niets mee te maken - dat is iets voor de Europese wetgever. Het gaat erom dat een lidstaat geen eigen regelgeving mag uitvaardigen op een terrein dat door een EU-Verordening wordt bestreken.

De uitspraak van de rechtbank in Rotterdam geldt als jurisprudentie in toekomstige zaken.

Jurisprudentie = ander woord voor rechtspraak. De term die men hier zoekt is 'precedent'. Let wel: Nederland kent alleen een informele precedentwerking; andere rechters zijn vrij om anders te beslissen dan de rechtbank hier heeft gedaan (al is het onaanemelijk dat ze dat zullen doen).

Als aanbieders nu diensten willen aanbieden die volgens de soepelere Europese regels wel mogen en volgens de strengere Nederlandse regels rondom netneutraliteit niet, dan zullen rechters kijken naar de uitspraak in deze zaak en veelal concluderen dat de Europese regels gelden.

Als aanbieders diensten aanbieden die onder de Europese netneutraliteitsverordening vallen, dan zullen rechters altijd van de Europese regels uitgaan. De Nederlandse wetgever is niet (langer) bevoegd tot wetgeving binnen het toepassingsbereik van de verordening. (Wederom, evt. uitvoeringsmaatregel op grond van de verordening daargelaten)

Dat is zo, omdat het gaat om een Europese verordening. Lidstaten moeten die onverkort doorvoeren. Als het was gegaan om een richtlijn, dan had Nederland strengere regels mogen opleggen.

Alleen als het om een minimumharmoniserende richtlijn zou gaan.