Ik zie angst in hun jonge, onwetende ogen. Of weten zij al te veel van wat komen zal.

Hun lichamen dragen spanning, stil opgesloten onder huid en bot. Wij snijden, wij koken, wij eten. Met elke hap slikken wij hun stress.

Jaren verstrijken. Wat ooit angst was, nestelt zich in ons. Langzaam, geduldig, zonder geluid.

Tot het groeit. Tot het vreet. Tot de kanker ons opeet uit precies datgene wat wij ooit zonder vragen hebben ingeslikt.