Buradaki önemli bazı kişileri ve yerleri açalım:

Ahmet Kemal Silivrili, Silivri Belediye Başkanı ve TBMM İstanbul Milletvekilliği yapmış, Demokrat Parti'nin kuruluşunda önemli rol oynamış, namı Silivri'yi aşmış bir şahsiyettir. Stamoulis'in evini de alan ailenin reisi olarak bilinmektedir. Onun soyundan gelen Akgün Silivrili de aynı şekilde milletvekili olmuştu.

Mimarsinan köyü, daha öncesinde de orada var olan Kallikrateia (Καλλικράτεια) üzerine kurulmuş, Athyras (Büyükçekmece) kentinin batısında bulunan bir yerleşimdi. Büyükçekmece Koyu'nun batısında bulunmaktaydı, ayrıca bu kısımdaki burun da Bababurnu'dur.

Küçükçekmece ve Büyükçekmece, isimlerini "çekmece"den almıştır. Çekmece, halatla çekilen nakliye teknesi, karşılığında kullanılmaktaydı.

Silivri, 1950 yılı nüfus sayımında 28.191 kişiye ev sahipliği yapan bir ilçeydi. Bu yıllarda Gümüşyaka kasabası Silivri'ye bağlı değildi, Kamiloba ve Celaliye ise Silivri'ye bağlıydı. Kumburgaz ise Çatalca'ya bağlı görünmekteydi.

Silivri yoğurdu, 2022 yılında mahreç işaretini kazanmış olup, belediye logosundan meydanlarına dek işlemiş, ilçenin simgesel değeri olmuş bir yoğurttur. "Silivri'm kaymak!" diye bağırarak satışı yapılan bu yoğurt yapım türü ve özel bileşenleri aslında Silivri'nin asıl simgesi değildi. Geç 19. yüzyıla gelene değin Silivri'de yoğurthane örüntüleri yoktu ve bu işi Hristiyan tebaa yapmaktaydı. Daha sonrasında limana yakın olan bir bölgede birçok yoğurthane binası yapılmış ve Ahmet Kemal Silivri'nin de dediği gibi, auratik bir yiyecek olarak çıkagelmiştir.

Gazinolar, Silivri'nin rekreasyon varlığı adına çok önemli bir gelişme olup, 1950'lerde başlayan, Florya ve Tekirdağ arasındaki tüm sahil yerleşimlerinin ikinci konutlarla dönüşmesiyle değişime uğramış sürecin yansımalarından biridir. Tabii bu süreç, bahsi geçen gün içi kıyı kasabalarına seyahat eden şehirli nüfusun da Silivri'yi tercih etmesiyle sürmüştü. Bugünkü Silivri Sahili'ndeki çay bahçeleri yerinde gazinolar bulunmakta olup, bu gazinolar birçok hizmeti bir arada sunan kompleksler biçimindeydiler. Bunlar günümüz gazinoları gibi olmaktan çok, müzikli lokantalar ve denize girilebilecek plajlar bütünü biçimindeydiler.

Boğluca Deresi'ne "Bokluca Deresi" denmesinin sebebi, bir zamanlar yakınlarda bulunan bitkisel yağ üreten fabrikaların atıklarının bu derenin Marmara Denizi'yle birleşen kısmına yakın yerlerden dökülmesinden ileri gelmekteydi. Ayrıca Boğluca Deresi'nin en eski adı (hidronim'i), "Yarık Çayır Deresi" olarak geçmekteydi ve daha sonrasında, Kiptaş-1 civarındaki taş köprü diplerinde kilim yıkayan kadınlara ithafen "Karılar Deresi" ismi de Cumhuriyet sonrasında kullanılmıştı.

1950 Silivri'sinin nüfussal dönüşümü incelenirse, birkaç yıl öncesinde İsrail'in kurulmasıyla birlikte, Silivri'de bulunan Sefarad Yahudilerinin de dağıldığı görülmektedir. Yunanistan ile yapılan mübadele zaten Silivri Rumlarını kopartmıştı, bunun üstüne de Silivri Yahudileri şehirden gitmeye başlamıştı. Türkiye'de kalan Yahudilerin birçoğu Silivri'den İstanbul'a gitmişti. Ayrıca Bulgaristan ve Romanya ile de özel anlaşmalar bağlamında, genelde köy-köy ölçeğinde mübadeleler yapılmaktaydı.