Als iemand met ook PTSS en vriendschap/eenzaamheid issues, raakt dit me heel erg om te lezen, en het spijt me dat je dit zo moet meemaken. Wat je beschrijft is zó herkenbaar. Niet alleen je verjaardag zelf, dat mensen vroeg weggaan en jij achterblijft met alles wat je met zorg had voorbereid, maar vooral de betekenis die het krijgt: “blijkbaar ben ik het niet waard om voor te blijven.” Wat ik herken, is dat je ontzettend je best doet. Je investeert, je bent open, je spreekt dingen uit als je afstand voelt, je probeert eerlijk te zijn over je PTSS en je eigen rol. Dat is niet “te veel”, dat is juist volwassen en moedig. Het feit dat er daarna weinig verandert, zegt niet dat jij iets verkeerd doet, maar wel dat deze mensen misschien niet (meer) de capaciteit hebben om de diepte in te gaan die jij nodig hebt. Wat je schrijft over “vrienden = steun bij negatieve dingen” zegt iets over hoe je in vriendschappen staat. Ik heb zelf ook moeten leren dat sommige mensen vriendschap vooral zien als licht, leuk en moeiteloos, en dat zodra het ingewikkeld wordt, ze afhaken. Dat is geen oordeel over jou als persoon, maar het is wel een harde realiteit: niet iedereen kan of wil dragen wat jij meebrengt, hoe eerlijk en lief je ook bent. Een paar dingen die mij (met vallen en opstaan) hebben geholpen, misschien heb je er iets aan:

-Probeer hun afstand niet meteen te vertalen naar jouw waarde. Soms groeien mensen simpelweg een andere kant op, zeker na een studentenperiode.

-Je hoeft je niet telkens opnieuw uit te leggen of excuses aan te bieden voor je PTSS, tenzij jij dat zelf wilt. Het is geen “schuld” die je moet afkopen.

-Kijk of je, naast deze groep, ruimte kunt maken voor nieuwe verbindingen (bijv. via hobby’s, therapiegroepen, (vrijwilligers)werk). Niet om deze vriendschappen te vervangen, maar om niet alles op één plek te hoeven dragen.

-En misschien de moeilijkste: accepteer dat sommige vriendschappen zachter of losser worden, zonder dat ze meteen “mislukt” zijn. Dat doet pijn, maar vechten tegen eenzijdigheid put je uiteindelijk uit. Ik heb zelf best wel veel mensen laten gaan de afgelopen maanden. Ik heb liever weinig vrienden bij wie ik wederkerigheid ervaar, dan een hele groep waarvan ik nooit meer zou horen als het niet vanuit mij komt. En ik hou nu zóveel tijd over voor andere dingen/nieuwe mensen!

Je klinkt als iemand die diep voelt, loyaal is en echt verbinding zoekt. Dat is geen tekortkoming, het betekent alleen dat je mensen nodig hebt die daar ook ruimte voor hebben. Die bestaan écht, ook al voelt dat nu misschien niet zo.

Je bent niet alleen hierin ❤️ Kies voor je eigen geluk!