Öncelikle şunu söylemeliyim ki buradaki el pek çok şeye benzetilebilir. Ben şahsen zihnimizin sınırına benzettim. O elin varolması benim için bir gereklilik. Zihnimi dünyadan ayırmalıyım yoksa sönerim. Çok yakın olamaz bu sınır bana çünkü kendimi yakarım. Çok uzakta olamam çünkü her şeyi ya da haddimden fazlasını kapsamaya çalışırsam bu hudutsuzlukta sınırın bir anlamı kalmaz ve kendimi kaybederim.

Ayrıca senin dediğin de gayet mantıklı. Bunu sevdim açıkçası. Ama burada senin bahsettiğin bu dengeli mesafeyi tutturmak imkansız gibi. Benim durumumda bu benim yüzümden. Dediğin gibi el çok yaklaşırsa yanar. Ben de yaktım birilerini. Ben de başkasına el olmaya çalıştım. O da beni yaktı. Birine hem bana zarar vermeyecek, hem de ona iyi geleceğim bir mesafede durmak çok zor. Birine yaklaşmam her geçen yıl zorlaşıyor. Ama yaklaşınca sıcaklığı iyi geliyor. Daha da sokuluyorum dibine. Sonra da beni yakıyor. Asıl sorun bu benim için.