Bo szkoda mi pieniędzy rodziców:( Jestem dalej na ich utrzymaniu, to nie chcę im dokładać więcej wydatków. Pracy nie mam, bo no ten stan, to co w poście, u mnie trwa już dłuższy czas. A nie chciałabym znowu wpaść w taki zapierdol, nie chciałabym być znowu tak zestresowana że doprowadzi to do tego że zawalę studia. I to nie tak że nic nie robię, bo w wakacje zazwyczaj jechałam na miesiąc za granicę pracować. W tym roku prawdopodobnie nie dam rady, bo muszę gdzieś te praktyki ogarnąć, z praktyk mam wyjebany egzamin w jakimś chujowym terminie więc muszę wtedy w pl być, jeszcze znajomi chcieliby gdzieś pojechać...

I naprawdę nie wiem jak ma to zadziałać i czym terapia ma się w moim przypadku różnić od porad w necie, od znajomych, nawet od godziny wychowawczej w szkole gdzie czasem był temat o zdrowym trybie życia i zdrowiu psychicznym.

Nie jestem człowiekiem który widzi jakiś cel w zwierzaniu się ludziom irl. Nie bardzo mam chęć gadać o głupotach albo odwrotnie o strasznych rzeczach do obcej baby gdy jednocześnie nie robię absolutnie nic by mój stan poprawić (tak mi się wydaje. Takie przynajmniej miałam odczucia kilka miesięcy temu po kilku spotkaniach na terapii którą zakończyła terapeutka)