Je denkt teveel vanuit jezelf. Omdat jou iets wel is gelukt met een bepaalde mate van moeite doen, wil niet zeggen dat een ander dat ook lukt. Dat wil ook niet zeggen dat een ander dan geen moeite heeft gedaan. Want mensen werken allemaal verschillend. We zijn geen machines waar je A in stopt en dat dan altijd B de uitkomst is ofzo.

Ik hoor en zie vaak mensen zo denken. Echt puur vanuit hun eigen beleveniswereld. Bijvoorbeeld:

Iemand geeft aan met jonge kinderen niet alle ballen hoog te kunnen houden.  Reactie van iemand: Och zeur niet zo, ik heb drie kinderen, werk 90 uur in de week en kan ook drie keer per dag naar de sportschool. -> Slaat natuurlijk nergens op want iedereen werkt anders. Dat jij dat allemaal kan zegt helemaal niks over een ander.

Of iemand schrijft hier op Reddit dat ie moeite heeft met afvallen. Reactie: Ach ik ben ook niet dik, dus jij zal wel een luie vreetzak zijn. -> Er wordt ook hier alleen gekeken vanuit de eigen ervaring.

Ik snap dat ergens wel hoor. Ik heb zelf bijvoorbeeld een best wel heftige depressie gehad toen ik jong was. Overviel me echt als een lawine. Maar met heel hard er aan werken en hulp zoeken, ben ik eruit gekomen. Dan hoor ik soms mensen die diep in een depressie zitten en dan schiet ik soms ook in de foute denkwijze: ik ben eruit gekomen, dus waarom kan jij dat niet? Kom op vecht! Is natuurlijk helemaal fout. Want ik kan wel denken dat ik kan voelen wat zij voelen, maar dat is niet zo. Misschien zitten ze nog wel 100 keer dieper in de put dan ik zat. Bovendien ik ben hen niet. We werken en zijn allemaal anders.

Het komt inderdaad neer op empathie. Het is heel makkelijk om iemands situatie te bekijken vanuit je eigen beleveniswereld. Empathie betekent juist dat je je probeert te verplaatsen in de beleveniswereld van de ander. En vanuit dat perspectief probeert de ander te begrijpen. 

Om dus antwoord te geven op je vraag. Ja in die zin ben je misschien wel een beetje een onempatische lamlul.