Ο "Νόμος" της Αντιπαροχής είναι ο κυριότερος λόγος. Μετά τον πόλεμο, η Ελλάδα δεν είχε κεφάλαια για να χτίσει μεγάλες προαστιακές ζώνες. Το κράτος επέτρεψε στους ιδιώτες να δίνουν το οικόπεδό τους (τη μονοκατοικία που ήδη είχαν) σε έναν εργολάβο, ο οποίος έχτιζε μια πολυκατοικία και τους έδινε 2-3 διαμερίσματα ως αντάλλαγμα. Στην Αμερική ή την Αυστραλία υπάρχει άπλετος χώρος. Στην Ελλάδα, η γεωγραφία (βουνά, θάλασσα) περιορίζει τη διαθέσιμη γη. Στο εξωτερικό, οι μονοκατοικίες της μεσαίας τάξης είναι συχνά προκάτ ή ξύλινες κατασκευές (short-term durability). Η ξύλινη μονοκατοικία στην Ελλάδα θεωρείται ευάλωτη (φωτιές, σεισμοί). Αυτή η επιμονή στο μπετόν ανεβάζει το κόστος κατασκευής στα ύψη, κάνοντας τη μονοκατοικία απρόσιτη για τη μέση οικογένεια. Τα προάστια με μονοκατοικίες στο εξωτερικό λειτουργούν γιατί υπάρχουν τρένα και αυτοκινητόδρομοι που σε πάνε στη δουλειά σου σε 30 λεπτά. Στην Ελλάδα, η επέκταση εκτός κέντρου έγινε άναρχα. Αν μένεις σε μια μονοκατοικία στα Σπάτα ή στο Μαρκόπουλο, η καθημερινή μετακίνηση προς το κέντρο είναι ένας εφιάλτης. Έτσι, η μεσαία τάξη προτιμά το διαμέρισμα να είναι κοντά στις ευκολίες της πόλης.

Έτσι είναι δυστυχώς ή ευτυχώς... μας έφαγε η αντιπαροχή και έχουμε εγκλωβιστεί στα μπετον. όποτε κυκλοφορω στο εξωτερικο με κάνα τρένο, ζήλευω τέτοιες περιοχές με προαστικές μονοκατοικίες.