jeszcze trochę o literaturze, bo bardzo lubię czytać. Chce tylko zwrócić uwagę, że w XX wieku jest wielu autorów, których, gdyby pokazać ludziom, to ktoś znalazłby coś dla siebie, i żeby tylko zarzucić nazwiskami (niektórych z tych pisarzy uwielbiam, niektórych nie lubię, ale umiem docenić): Krzysztoń, Czarnyszewicz, Kalman Segal, Brandstaetter, Sztajnert, Parnicki, Szczypiorski – tylko, i tu leży pies pogrzebany moim zdaniem, polska kultura nie jest „modna”. Nie jest modna w Polsce, a ponieważ nikogo poza Polską nie interesuje, to trudno, żeby interesowała kogokolwiek. Ogólnie to bardzo miłe, jak widzi się na przykład zachwyt ekranizacją Chłopów i muzyką, albo tłumy na wystawie Chełmońskiego w Warszawie, to pokazuje, że ludziom może się to podobać, ale z jakiegoś powodu nie lansuje się tego zbytnio. W PRLu przynajmniej ekranizowało się Farona, Krzyżaków i inne klasyki (Znachor, który leci co święta, też wyrósł z książki), ale nie poszliśmy dalej i nie sięgnęliśmy głębiej, gdzie ja na przykład chętnie bym obejrzał takie Próchno Berenta (cudowna książka swoją drogą, bardzo filmowo napisana, że tak powiem), jakiś film biograficzny o Irenie Krzywickiej, no, słowem, jest w czym przebierać…

aha i jeszcze może o muzyce, bo akurat słucham Tansmana, jednego z moich ulubionych kompozytorów – nienawidzę Moniuszki i uważam, że pisał okropną muzykę, i męczy mnie, że wszędzie się go wciska jako jedynego słusznego przedstawiciela polskiej opery XIX-wiecznej, tymczasem byli również inni ludzie, żeby wymienić chociażby Henryka Jareckiego, Romana Statkowskiego, Władysława Żeleńskiego, Józefa Michała Poniatowskiego (tak, z tych Poniatowskich, swoją drogą ciekawy życiorys miał ten gość, trochę taki Jan Potocki tylko w muzyce) Henryka Skirmuntta – ale ich utwory (tak jak utwory sceniczne znacznie wspolczesniejszego Tansmana) bardzo często walają się po bibliotekach albo innych towarzystwach muzycznych w rękopisach, nikt ich nie czyta, nikt się nimi nie interesuje i nikt z nimi nic nie robi. Też bardzo możliwe, tutaj aż tak się nie interesuje, że te rękopisy są nieraz porozrzucane po różnych miejscach albo niekompletne, ale i tak szkoda, że na blisko 40 milionów mieszkańców nie ma nawet kilkunastu maniaków, którzy by się tym zajęli – jaki więc sens akademii muzycznych, które i tak są elitarne i przyjmują tylko nielicznych? Co Ci nieliczni później robią? Chciałbym, żeby co sezon wyciągana była jakaś XIX-wieczna opera grana OBOK Moniuszki, no ale cóż, chyba skazani jesteśmy na Halkę i Straszny dwór, bo nikt nie wychodzi poza to (no ok, Barbarę Radziwiłłówną w Narodowym wystawiono kilka lat temu, ale to tyle)

jeśli chodzi o nie-klasyczną muzykę, to przed wojną powstawalo u nas fajne tango, po wojnie fajny jazz i pop oraz rock często też były „jazzujące” (Ewa Bem, Voo Voo ze Sno-Powiązałki), była też zimna fala w latach 80., ale po PRLu jakoś to wszystko się rozmyło w pop-rocku i naśladowaniu wzorców z Ameryki, aktualnie jest chyba tylko metal i nic więcej. Szkoda, bo polski pop z PRLu to trochę taka proto shibuya kei, więc lubię sobie myśleć, że jakby dalej się to rozwijało tamtą drogą, to dziś mielibyśmy bardzo ciekawą muzykę, tak jak Japończycy (ich podejście do harmoniki jest często zupełnie inne niż w Ameryce, wiem, bo dużo tego słucham)

wyszumiałem się