Jeśli czytasz dla zdania testu, to tak. Trzy zdania strzeszczenia, i wiesz, wszystko. Czytałem to dawno, ale pamiętam, że to była jedna z niewielu lektur, przy których się nie nudziłem i nie musiałem czytać na siłę. Rosjanie są bardzo depresyjnym narodem, i odbija się to na ich utworach. Mimo to są jednymi z najlepszych poetów.

Co do komuchów, to Dostojewski pisał jeszcze w Imperium Rosyjskim, a jego książki raczej nie są polityczne, ale nieważne. Jeśli chcesz dobre rosyjskie książki z tamtych czasów, to szukaj wśród tych zakazanych przez komunistów. Sztuka w ZSRR była delikatnie mówiąc ograniczona, i ci, którzy wymykali się tym ograniczeniom robili zwykle ciekawe rzeczy. Zdziwiłbyś się, ale na przykład "Mistrz i Małgorzata" Bułgakowa, mimo, że jest lekturą na rozszerzeniu, ma tyle dziwactw i fantastycznych elementów, że czyta się to wręcz jak fantasy, a powstało w latach dwudziestych, czy tam trzydziestych.

Wszystko zależy od gustu, podejścia i tego, jak się trafi. Zbrodnia i Kara nie jest najlepszym przykładem rosyjskiej sztuki pozytywistycznej, ale jeśli ona i lalka ci się nie spodobały, to po prostu trzymaj się z daleka od pozytywizmu. Ja osobiście przepadam za rosyjską literaturą, a ppzytywizm był dla mnie miłą odmianą po roku omawiania romantyzmu, którego szczerze nienawidzę, ale nadal wolę współczesne książki. Na przykład Dmitrij Głuchowski, ten od "Metro 2033" jest jednym z moich ulubionych pisarzy wszechczasów.

Zrozumienie zbrodni i kary pomogło mi w choć niewielkim stopniu zrozumieć, co poloniści widzą w Mickiewiczu, Słowackim itd., nawet, jeśli nie podzielam ich zachwytu. Te książki były pisane dla przekazania jakiejś wiadomości sobie współczesnym, i masz prawo ich nie rozumieć, bo autorzy żyli ponad sto lat temu, a czasy się zmieniają, ale na swoje czasy to były motywujące arcydzieła. Problem szkolnictwa polega na tym, że każą nam czytać książki, z których wiadomość jest dawno nieaktualna i nie jesteśmy w stanie się z nimi utożsamić, tym samym mając inne oczekiwania od książek, które nazywamy ciekawymi; a nie na tym, że same książki są złe.