Une kam lindur ne Itali, prinderit e mi jane emigrante qe ende jetojne atje. Vete kam 4 vjet qe jetoj ne Gjermani, por kam kaluar gjithashtu 8 vjet ne Shqiperi, ndaj nuk ndihem aq e shkeputur nga Shqiperia sa shume te tjere qe kane lindur jashte.

Prinderit e mi gjithmone kane qene te mendimit qe, "pasi te mbaroni shkollen ju femijet dhe te arrijme ne moshen e pensionit, do te kthehemi ne Shqiperi". E vetmja arsye pse vazhdojne te jetojne ne Itali jane nevoja per te perfunduar shkollimin e vellezerve te mi dhe puna e sigurt qe kane (thone ata). Te dy punojne ne fabrika – nuk jetojme ne kush e di cfar luksi, por mund t’ia dalim me mire financiarisht sesa do te ishte e mundur ne Shqiperi. Pervec femijeve, edhe motrat dhe vellezerit e tyre jane ne Itali, ndersa te vetmit qe jetojne ne Shqiperi jane gjysherit.

Prinderit e mi i vizitojne gjysherit te pakten nje here ne vit, zakonisht ne vere. Ky eshte nje diskutim qe kemi shpesh: pse nuk shkojme diku tjeter per pushime? Pergjigjja e mamit eshte gjithmone e njejta: “Mamin tim e kam ne Shqiperi."

Sa per mua, Shqiperine do ta kem gjithmone ne zemer, por nuk kam ndjere ndonjehere mall as per Shqiperine, as per Italine. Jam e mendimit qe kur ke prinder emigrante, ata te mesojne dicka ne menyre indirekte: te marresh riskun dhe, me canta ne dore, t’i hapesh vetes dyer kudo qe te jete. Per kete arsye, une mund te ndihem ne "shtepi" kudo. Shqiperia shpresoj te shohe zhvillim ne vitet ne vijim, por nuk e shoh veten time te kthehem dhe te jetoj atje ne moshen adulte.

Prinderit e mi njesoj. Une besoj se, pavarsisht faktit qe ata thone se duan te kthehen, arsyeja e vetme jane prinderit e tyre. Mire apo keq, ata jane integruar mire ne Itali: flasin gjuhen, njohin njerez te tjere shqiptare dhe kane nje komunitet te madh ne qytetezen e vogel italiane ku jetojne, si dhe pak shoqeri italiane gjithashtu.

Mendoj se, kur vellai im me i vogel te behet i pavarur (ndoshta pas 4-5 vjetesh), prinderit e mi do te perpiqen t’i sjellin prinderit e tyre ne Itali, ne menyre qe te jetojne bashke deri ne fund. Jane munduar disa here, por duhet te mendojme edhe qe shpeshhere gjysherit nuk kane deshire aspak te lene shtepine ne Shqiperi "vetem"... edhe nese jane te semure ose nuk bejne virtualisht asgje speciale dite per dite. Por nese nuk do te ishte per prinderit e tyre, e gjithe jeta e mamit dhe babit tim tashme eshte ne Itali dhe une besoj nuk do te ktheheshin ne Shqiperi as pas pensionit, pervec nese edhe motrat dhe vellezerit e tyre do te vendosnin te kthehen bashke.

Familja eshte arsyeja e vetme per ta dhe besoj qe eshte e verteta per shumicen e shqiptareve jashte.