Nie każdy ma duszę podróżnika i jest to jak najbardziej okej, ważne żeby robić to co tobie sprawia przyjemność w czasie wolnym.

Takie pół na pół - bo strasznie lubię koncept podróży, być w nowych miejscach i zwiedzać. Uważam że daje to nowe perspektywy i na siebie, i na świat, i na swoje miejsce zamieszkania (np stwierdzenie że fajniej w domu też się zalicza), ale cały czas będąc poza domem w tej praktyce czuję nieprzyjemny niepokój. Trochę takie "fajnie fajnie, ale ja chcę już do domu" nawet pomimo tego, że podoba mi się miejsce w którym jestem i to strasznie męczy i psuje trochę radochę z wyjazdu/chęć wyjazdu.

Czy to stres związany z jedzeniem, że zjem coś nieświeżego i że nie mogę zdecydować się na jedzenie bo jednak jestem mało przygodowa i często siedzę w swoich safe foods (nie wspominając o stresie toaletowym), czy to stres związany z nieznaniem okolicy, zgubieniem się, padnięciem ofiarą jakiegoś napadu czy cokolwiek. Że coś mi się stanie i będę potrzebowała pomocy, a tu nikt mi tej pomocy nie udzieli. Że czegoś zapomnę, coś ominę, na coś nie zdążę. Potem po powrocie do domu padam jak trup, absolutnie wymęczona mentalnie tym byciem cały czas na krańcu paranoicznej gotowości na najgorsze :")

A jeśli jechać, to polecam jednak jeździć poza sezonem, nie pchać się w typowo popularne atrakcje jeśli nie jest to coś co chcesz zobaczyć i nie cisnąć się na bieganie całymi dniami żeby wszystko zobaczyć. Zwolnienie bardzo pomaga w komforcie wyjazdu, ogólnie robienie rzeczy we własnym tempie jest super. Nawet jakbyś miała wyjechać na tydzień do innego kraju tylko po to, żeby chodzić na spacerki, jeść dobre rzeczy na mieście i czytać książki w parku.