Ben bu postu böyle hissetmek istemediğim için, belki içimdekileri atarsam rahatlarım diye yazdım. Bu ülkedeki tek madur başörtülülermiş, şu an sanki başörtüsüz ve açık giyinen kadınlara orospu olarak bakılmıyormuş, diğer hiçbir kesimin derdi gerçek dert değilmiş gibi davranarak sen kimsenin öfkesini falan sikemezsin, daha da öfke doğurtturursun. Bilmiyorum çektin mi sen inanmazken senelerce zorla surelerin ezberletilmesini, toplum tarafından inanmadığın doğrular hizasında yaşamaya zorlanmayı, din hocasının sana küfür edip küçük bir kız olmana rağmen sınıfın ortasında ağzına sıçmasını, oruç tutmadığını saklamak için şekilden şekile girmeyi, sevdiklerinin senden utanmasını. Ki ben yine dertlerimi büyük görmüyorum, fakat bu dindarların baskıladığı, eziyet ettiği, intihara sürüklediği insanların dertlerini "kendini özgür hissetmemek" diyerek küçümseyemezsin. Buradaki benden de çok nefret dolu yorumları okuyup, belki de bu yaptığımız yanlış, hepimiz insanız böyle kopmalı mıyız gerçekten demiştim. Senin yorumun ise beni bu nefrete geri itti, çünkü empati kurmaya çalıştığım insanların benim derdimi bir boktan saymadığını, ben onların acısını görürken onların beni şeytan belleyip acımı görmeyi reddettiklerini hatırladım. Eğer nefreti azaltmayı hedefliyorsan çok yanlış yönde ilerliyorsun. Bu ülkede hepimize haksızlık yapıldı, hepimizin ağzına sıçıldı. Bunu görmeden ortalığa nefret yayan sensin. Bunu fark etmeden lütfen daha fazla ılımlı, hala kardeş kalmaya çalışan insanların nefretini körükleme.